City

نمی دونم

2011-10-23T12:59:00.002-04:00

روزهای عجیبیه این روزها... عین یه فیلمی که رو دور تند گذاشته باشی. یا عین ترن هوایی

از یه ور دلم برا زندگی روزمره تنگ شده، از طرف دیگه کمتر موقعی بوده که زندگی این قدر پرمزه، پررنگ و پر احساس باشه

حس عجیبیه... احتمالاً تا یه ماه دیگه همه چی تمومه

شمارا

2011-09-26T05:36:00.003-04:00

تا یه موقعی می شه موهای سفید رو شمرد، از اون موقع به بعد نه

پ. ن. مگر وقتی که کچل شدی

آخرین آخرین

2011-05-04T06:14:00.001-04:00

آخرین جلسه از آخرین کلاس زندگیم تشکیل نشد!

مرد

2011-03-31T23:34:00.002-04:00

همسایه بغلی مون یه خانوم هندی بود که با دختر کوچیکش زندگی می کرد. امروز پلیس اومد دم خونه و گفت که خانومه نرفته مدرسه دنبال بچه اش و می پرسید آیا ما ازش خبری داریم یا نه. ما که خبری نداشتیم، در رو باز کردن و جنازه اش رو پیدا کردن. یه دو سه ساعتی مشغول بودن اون تو تا بلاخره چند دقیقه پیش جنازه رو بردن. حس عجیبیه.

پ.ن. همیشه کلی بوی غذاهای خوب از خونه شون میومد.

پ.پ.ن. اسم و همه مشخصات صمدی رو گرفتن، کلی ترسیده که بره ایران موقع برگشتن کلیرنسش طول بکشه

2011-03-07T11:42:00.002-05:00

می دونی وقتی فیلم ایرانی می بینیم، چی ش بیشتر از همه تکونم می ده؟

نوشته های فارسی رو در و دیوار

2011-03-01T00:05:00.002-05:00

صفحه فیس بوک رو باز می کنم. دنبال چیزی نیستم، حتی لینک ها و نوشته ها رو هم نمی خونم. ولی می تونم تو همون چند ثانیه ای که صفحه اسکرل می شه و اسم ها، عکس ها و لینک ها از جلوم رد می شه به چیزی فکر نکنم.

سخت نگیر، درست می شه ایشالا

نوستالژی علمی

2011-01-26T18:16:00.005-05:00

سوم راهنمایی که بودم، مدت خوبی رو یه مسئله به اسم "بازی ویتوف" فکر کردم، اما حل نشد. چند روز پیش سر کلاس حلش رو دیدم. وقتی معلم داشت شروع می کرد به راه حلش رو گفتن خیلی احساس عجیبی داشتم. یادش به خیر

شب سکوت کویر

2010-09-25T03:19:00.006-04:00

داشتم بعد از سال ها شب سکوت کویر گوش می دادم. می تونم چشمام رو ببندم و باهاش برگردم به هشت سال پیش. انگار جزئی از وجودم شده.

تو این فصل خیلی می چسبه

فشار

2009-12-03T17:37:00.001-05:00

خیلی جالبه که به همه اش می گن فشار، مخصوصاً به اون یکی...

قضیه شکل اول شکل دوم

2009-11-22T08:30:00.003-05:00

بعد از کلی وقت یه فیلم مستند خوب دیدم. البته کیارستمی خیلی خوش شانس بوده که تو همچین زمانی (سالهای پنجاه هفت و پنجاه و هشت ) این فیلم رو ساخته. ولی به طور کلی بی نظیره، شدیداً توصیه می کنم.

معلم داره رو تخته کلاس نقاشی گوش میانی و گوش داخلی رو می کشه، که یکی از دانش آموزها از ته کلاس رو میز می زنه. تا معلم بر می گرده صدایی شنیده نمی شه، و دوباره تا معلم رو به تخته می کنه صدای رو میز تکرار می شه. بعد از چند بار تکرار این ماجرا، معلم به دو ردیف آخر کلاس می گه یا بگین کیه که داره رو میز می زنه، یا همه تون باید تا آخر هفته بیرون کلاس بایستین.

دانش آموزهای دو ردیف آخر همه شون کلاس رو ترک می کنن. و حالا کارگردان داره با پدرهای دانش آموزان صحبت می کنه که به نظرتون بچه تون کار خوبی کرد که کلاس رو ترک کرد یا باید دوستش رو لو می داد.

روز یکشنبه می شه، و هر دو نیمکت آخر کلاس بیرون در وایسادن. روز دوشنبه، یکی از دانش آموزها وارد کلاس می شه، اسم نفر خاطی رو به معلم می گه و خودش می ره ته کلاس می شینه (جزئیات رو باید تو فیلم ببینین). از اینجا فیلم شروع می شه. کارگردان این فیلم رو به چهره های نسبتاً مهم اون زمان نشون می ده و یه سوال خیلی مشخص رو از همه شون می پرسه. نحوه جواب دادن ها، جواب هایی که داده می شه و ... سرشار از معنی و زیباییه. یه فیلم مستند فوق العاده...

نام برخی از اشخاصی که باهاشون صحبت می شه:
کمال خرازی، علی موسوی گرمارودی، مسعود کیمیایی، عزت الله انتظامی، عبدالکریم لاهیجی، صادق قطب زاده، ابراهیم یزدی، نورالدین کیانوری و صادق خلخالی.

جدا از محتوی و متن صحبت ها و نظریات و نحوه بیان کردن و حرف زدن سوژه ها، دیدن قیافه ی جوونی هاشون هم خالی از لطف نیست.

لینک فیلم

دانلود فیلم

Leonard Cohen

2009-10-29T23:40:00.002-04:00

ناز نفسش!

بازی

2009-10-25T13:51:00.004-04:00

آسون بردم.

پانوشت: می گن دشمن دانا به از دوست نادان. من می گم دشمن خنگ به از هر دوی آنها!

آتاری

2009-10-24T15:46:00.012-04:00

یادش به خیر!

و یاد اون دسته های گوشتکوبی که هر وقت باید عمل می کردن از کار افتاد بودن هم به خیر، همونایی که معلوم نبود چطوری باید دست گرفتشون. می خوام بدونم طراح نابغه ی اون دسته ها کی بوده! تنها مزیتشون این بود که نمی شکستن!

چه لذتی داشت یه دسته "خلبانی"، مخصوصاً اگه جلوش هم دکمه داشت. این آخرین دسته ای بود که داشتم. کم نبود دسته هایی که شکستم.

و اما بریم سر بازی ها:
یه سری بازی بود که رو همه آتاری ها به طور پیش فرض قرار داشت، و شاید یکی از محبوب ترین هاشون این بازی بود؛ بین ما به اسم "هواپیماییه" ملقب بود.

اینم عکس یه سری از بازی های کم و بیش محبوب من

نمی خوام صفحه رو با تعداد زیادی عکس خیلی سنگین کنم، و بازی های محبوبم به این زودیها تموم نمی شه، اگه دلتون تنگ شده می تونین یه سری به اینجا بزنین.

سرگرمی

2009-10-20T05:16:00.008-04:00

مدتیه که عضو یه گروپی تو گوگل هستم. تا حالا همچین حماقت خالصی رو در این حجم عظیم یه جا ندیده بودم.
اوایل وقتی کسی چیزی می فرستاد، اول می خوندم و عصبانی می شدم، می خواستم سریع جواب بدم، بعد کمی صبر می کردم که آروم شم، و یه جواب خیلی دندان شکن و بعضاً آمیخته با طنز و کنایه آماده می کردم (و در مواردی حتی تایپ هم می کردم) ولی هیچ وقت نفرستادمش. در آخرین لحظه پیش ازفرستادن وقتی دوباره فکر می کردم می دیدم که بهتره نفرستم، به دلایل بسیار. بحثش مفصله.

بعضی وقتا ایمیل ها و جر و بحث های دو سه نفری مثل خودم رو (با این تفاوت که اونها نامه ی تایپ شده شون رو می فرستادن) با بقیه اعضای گروه می خوندم و کمی دلم خنک می شد.

در نهایت، برا اینکه نه هیچ وقت نامه ای به اون گروه می نوشتم، و خوندن نامه ها هم اغلب باعث اعصاب خورد شدنم می شد، تصمیم گرفتم که دیگه به اون گروپ سر نزنم.

ولی مدتیه اوضاع کمی فرق کرده. الان بیشتر از قبل به گروه سر می زنم، نامه ها رو می خونم، و می خندم. چون بسیار خنده داره! خودم رو جای اون آدم های گروه می ذارم و سعی می کنم مثل اونا فکر کنم، و بازم خنده داره. الان دیگه اصلاً اون احساس زجر از نامه هاشون رو ندارم، می خونم، می خندم، تفریح می کنم. ولی هنوز دلم به حالشون نمی سوزه! از اینکه اینقدر بیکارن و زندگیشون بی سر و تهه و دارن تلاش می کنن زورکی براش سر و ته جور کنن لذت می برم.

2009-10-15T16:48:00.002-04:00

خرافات، تعصب، نادانی

چقدر از هر کدومش دست خود آدمه؟

2009-08-11T11:16:00.002-04:00

مدتیه که نه می شه نوشت، نه می شه ننوشت.

به قول دایجون: بد وضعیه!

2009-07-01T17:32:00.007-04:00

No question now, what had happened to the faces of the pigs. The creatures outside looked from pig to man, and from man to pig, and from pig to man again; but already it was impossible to say which was which

Nothing left for us

2009-03-27T14:28:00.002-04:00

اول مهر

2009-02-02T03:10:00.003-05:00

حسم حس اول مهره. مخصوصاً وقتی که کلاس و مدرسه و همه چی عوض شده. شبش داری کیفت رو می بندی و منتظری ببینی فردا چی می شه. حس جالبیه که بعد از کلی کلی وقت دوباره دارمش. حتی مسواک زدنش هم با بقیه مسواک زدن ها فرق داره!

فردا قراره اولین روز کارآموزی تو یاهو باشه، اگه به امید خدا همه چی خوب پیش بره.

ایشالا بعداً بیشتر در مورد اینجا می نویسم.

بعد از کلی وقت

2009-01-30T20:29:00.001-05:00

هر چی مدتی که چیزی ننوشتی طولانی تر شه، دوباره شروع به نوشتن کردن سخت تر می شه.
مخصوصاً اینکه تو این مدتی که ننوشتی کلی اتفاقات افتاده باشه.

اینو نوشتم که نوشتن های بعدی آسون تر شه.

کروات هشت بیتی

2008-08-06T01:20:00.001-04:00

باحاله، نه؟

Memory…again & again & again

2008-08-05T14:22:00.001-04:00

چهار روز پیش وقتی می‌خواستیم اثاث‌کشی کنیم، یادم اومد که من به سفارت ایران آدرس خونه‌ی قبلیمو دادم و اگه بخوان پاسپورتم رو برام بفرستن به آدرس اشتباه می‌فرستن، برا همین بهشون زنگ زدم (بعد از کلی معطلی پشت خط) و بهشون گفتم که آدرس من عوض شده. خانومی که تلفن رو جواب می داد گفت که تلفنی قبول نیست، و باید یه مدرک معتبری که نشون بده خونه‌م عوض شده (مثل اجاره‌نامه) براشون فاکس کنم. بعد پرسیدم که چقدر دیگه پرونده‌م کار داره، گفت حداقل دو هفته‌ی دیگه.

خلاصه من برنامه‌ریزی کرده بودم که دیشب فاکس کنم (به خاطر اینکه قبلش تعطیلات بود) که دیروز عصر یه ایمیل از فدکس (سرویس پستی) به دستم رسید که یه بسته تو راهه که فردا (که امروز باشه) به دستم می‌رسه!

امروز صبح بعد از دو ساعت چرت و پرت گویی با اوستا و شریک اوستا، بلاخره خودمو به یه دفتر فدکس رسوندم که بگم آدرس من عوض شده و به آدرس جدیده بفرستین. اونا هم گفتن که ما آدرس رو نمی‌تونیم عوض کنیم، بعد از اینکه سه بار به آدرس قبلیت بردن و کسی تحویل نگرفت، باید بری فلان جا با کارت شناسایی بگیریش. (همین‌جا این به ذهنم اومد که خوب اگه یکی دیگه به جای من گرفتش چی، آخه حساب کتاب نداره که، وقتی می‌برن تو یه ساختمون هر کی تو اون ساختمون یه جا رو امضا کنه می‌تونه بگیردش، قبلاً این بلا سر بعضی از دوستان اومده.)

خلاصه منم خودمو رسوندم خونه‌ی قبلی. پشت در ساختمون منتظر نشستم که فدکس بیاد ازش بسته رو بگیرم. بعد از یه ساعتی از رو بیکاری گفتم یه نگاه به ایمیلام بندازم که دیدم یه ایمیل از فدکس اومده که ما بسته رو صبح به آدرس مورد نظر تحویل دادیم و فلانی با فلان نام امضا کرد تحویل گرفت! اینو که دیدم شاکی، با اعصاب خورد نمی‌دونستم چی کار کنم. خلاصه اینکه از دیوار رفتم بالا که از پنجره تو خونه رو نگاه کنم ببینم کی تحویل گرفته پاسپورتمو! دیدم کمی اسباب تو خونه هست، پنجره هم بازه. کمی صدا زدم کسی جواب نداد، من هم از پنجره رفتم تو. کسی خونه نبود، اثاثیه‌ای هم که بود رو اشتباه دیده‌بودم، کابینت‌ها و چیزای تو آشپزخونه بود (که رو خونه هست).

خلاصه داشتم فکر می‌کردم که آخه کی می‌تونه تو این ساختمون پاسپورتمو گرفته باشه و می‌خواستم زنگ بزنم به صاحبخونه اسم تمامی ساکنین رو بگیرم که ببینم دزد پاسپورت تو کدوم واحد می‌شینه و در این افکار بودم که...

یه هو یادم اومد که دو ماه پیش که سفارت بودم، از ترس اینکه پاسپورت دیر برسه و آدرسم عوض شه، آدرس دانشکده رو بهشون داده بودم!!! و اون کسی هم که تحویل گرفته، احتمالاً منشی دانشکده‌ست.

خلاصه شاد و خرم، پرده‌ی حمومی رو که تو خونه قبلی جا گذاشته‌بودم باز کردم و با خیال راحت اومدم بیرون. الان که ایمیلم رو چک کردم دیدم که منشی دانشکده یه ایمیل (حتی قبل از ایمیل فدکس) زده که بیا بسته‌تو بگیر!

(ولی در عوض پرده‌ی حموم زنده شد!)

Leonardo

2008-07-27T17:01:00.002-04:00

نیویورک در نگاه اول، بیشتر از هر چیز دیگه‌ای برام، محل زندگی لاک‌پشت‌های نینجا بود.

اولین بار که نیویورک رفتم، به محض ورود حس کردم که وارد محل زندگی قهرمان‌های دوران کودکیم شدم. حتی این بار هم بعضی وقتا با زل زدن به درهای فاضلاب کف خیابون‌ها، خاطرات و داستان‌هایی رو که اون زیر می‌گذره با خودم مرور می‌کردم.

رو یوتیوب کلی از قسمت‌هاشو پیدا کردم. دیدنش خیلی حس جالبی داشت، آخه آخرین بار که دیده‌بودم یه کلمه هم انگلیسی نمی‌فهمیدم، الان وقتی می‌فهمیدم که چی به هم می‌گن حس جالبی داشت!

من لئوناردو بودم، همونی که چشم‌بندش آبیه و شمشیر داره.

کاملاً جدی

2008-07-22T21:05:00.000-04:00

آقای الف تشنه‌ش می‌شه تصمیم می‌گیره که بره آب بخوره. هنوز آب نخورده، خانوم ب توسط امدادهای غیبی(!) خبردار می‌شه و خیلی شاکی که چرا آقای الف بدون خبر دادن رفته آب بخوره. شاکیاااا! نه به همین سادگی که فکر می‌کنین!

خوب تا اینجا چند تا سوال مطرح می‌شه:

اول اینکه اصلاً به چه دلیل آقای الف باید گزارش آب خوردنش رو، قبل از اینکه حتی آب رو بخوره به خانوم ب بده؟ مگه خانوم ب مسئول اداره‌ی آبه؟ مگه قراره قبض آب آقای الف رو خانوم ب بده؟ اصلاً چه ربطی داره به خانوم ب که آقای الف می‌خواد آب بخوره یا نه.

در ادامه خانوم ب بسیار عصبانی به آقای الف زنگ می‌زنه و اول از همه آقای الف رو از اینکه از همه چی خبر داره غافلگیر می‌کنه. بعدش هم شروع به گله گزاری و شکایت که چرا به من نگفتی. خانوم ب کاملاً حق رو به جانب خودش می‌ده، چون خیلی با آقای الف احساس دوستی(!) می‌کرده و حالا که آقای الف بدون خبر دادن به اون رفته آب بخوره، احساس هشتبلکو شدگی بهش دست داده!

اینجا دوباره چند تا سوال مطرح می‌شه:

خوب اون تشنه‌شه می‌خواد بره آب بخوره، مگه آب تو رو قطع می‌کنن که شاکی می‌شی؟! اصلاً این خبر آب خوردن مگه چه نوع اطلاعات استراتژیکی هست که دونستن یا ندونستنش بخواد تغییری تو زندگی تو بده؟! با هم دوستین، به هم کمک می‌کنین، خوب همه چی سر جای خودش، من نمی‌فهمم گزارش کامل پیش از خوردن آب دیگه فلسفه‌اش چیه!

اینجای کار خانوم ب شروع می‌کنه از ابزارهای مختلفش استفاده کردن و برای آقای الف خط و نشون کشیدن.

ولی حالا صبر کنید...

خیلی هم نباید تند رفت.

مشکل عمیق‌تر از این حرفاست. قضیه اینه که اگه خانوم ب هم بدون خبر کردن آقای الف بخواد بره آب بخوره، همین آشه و همین کاسه.

یه جورایی انگار یه قرارداد احمقانه نانوشته وجود داره که خانوم الف و آقای ب باید خبر آب خوردنشون رو حتی قبل از اینکه بخورن، به همدیگه بگن، و هر کسی خلاف این قرارداد عمل کنه، با عکس‌العمل شدید اون یکی مواجه می‌شه!

جالب اینه که هر وقت نوبت هر کدومشون هست که خبر بده، سعی می‌کنه به هر نحوی شده اون یکی رو بپیچونه، ولی تو این زمونه مگه می‌شه چیزی رو مخفی نگه داشت!

اگه از بالا به قضیه نگاه کنیم. به نظر من اینجور قراردادها به درد اونایی می‌خوره که سرشون برا دعوا درد می‌کنه. همیشه می‌تونه بهونه‌ی جنگ و دعوا و شروع حملات رو فراهم کنه. حالا اینکه چرا این آدما سرشون برا دعوا درد بکنه، یا دنبال یه بهونه برا جنجال بگردن خودش بحث مفصل و طولانی‌ایه که جای خود داره.

جالبه بدونین که خانوم ب، اینکه آقای الف خبرش نکرده رو یه بی‌احترامی بزرگ می‌دونه. (شاید بد نباشه اینجا، یه یادآوری از این پست قدیمی بکنم که تفاوت تعریف احترام رو در فرهنگ‌های مختلف نشون می‌ده!)

این برخوردن‌ها، این بی‌احترامی دونستن‌ها، این توقعات احمقانه و بی‌جا، اینا همون چیزاییه که باعث می‌شه بخوام از عمق وجود فرهنگ، اصول و سنت‌های ایرانی رو بالا بیارم!

کارایی

2008-07-16T06:41:00.005-04:00

ایران که بودم مشکلم این بود که قبل از اینکه مغزم خسته بشه پام خسته می‌شد. اینجا مشکلم اینه که شیلنگ نداره.

تولد

2008-07-14T22:14:00.001-04:00

دیروز تولدم بود، امروز هم کمی.

دیروز بیست و سوم تیر و امروز چهاردهم جولای. جالبه، هر چهار سال یک بار بیست و سوم تیر می‌شه سیزدهم جولای که امسال هم یکی از اون سال‌ها بود. (البته قانون چهارسال یه بار همیشگی نیست)

شدم بیست و سه ساله.

اولین باری که تولدم رو خونه نبودم تولد شونزده سالگیم بود. سالی که دوم دبیرستانم رو تموم کرده‌بودم و دوره تابستون بودم. صبح زود وقتی به زور از خواب بیدار شده‌بودم و تو سرویس بودم که برم باشگاه، وقتی تو دلم به شدت شاکی بودم از اینکه چرا امروز اینقدر مثل روزهای دیگه‌ست، با خودم گفتم که سعی می‌کنم که این منظره همیشه تو ذهنم بمونه. آره، خیلی خوب هم یادم مونده. هنوز هم جلو چشممه. تو سرویس وایساده‌بودم و محکم به میله‌ی فلزی چسبیده بودم که زمین نخورم. خیلی تنها بودم اون تابستون.

تابستون سال بعدش ماجرا مشابه بود، ولی برا اینکه اون روز با روزهای قبل و بعدش فرق بکنه تصمیم گرفتم تولد بگیرم. اون دوره یه عالمه دوستای نزدیکم با هم دوره بودیم. یه سری از دوستای بزرگترم رو هم که اون موقع دانشجو بودن گفته بودم، همین‌طور پسرخاله‌هام. پیتزا سفارش دادیم، کیک خریدیم و همه چیز مرتب و منظم پیش می‌رفت. وقتی که تو خوابگاه بودیم و همه چیز مرتب به نظر می‌رسید. درست موقعی که با خوشحالی به مسئول خوابگاه گفتم که شام نمی‌خوریم (شام بوگندوی نپخته‌ی نکبتی که هر شب تو اون آشپزخونه‌ای که بیشتر به هتل سوسک‌ها شبیه بود تا هر چیز دیگه‌ای) مسئول خوابگاه شاکی شد. آره، خواست همه‌ی دوستاییم که ساکن اون خوابگاه نبودن رو بیرون کنه. قانوناً نمی‌تونست همچین کاری کنه، چون هر کدوم از ما می‌تونستیم مهمون بیاریم ولی خوب زور می‌گفت. ما هم پیتزای سرد شده و خمیرشده رو برداشتیم رفتیم پارکی که اون اطراف بود. خیلی حالم بد بود و به شدت اعصابم خورد. آخر شب وقتی داشتم تلفنی با مامانم صحبت می‌کردم، مجبورم کرد که برم از مسئول خوابگاه معذرت‌خواهی کنم! (بعد از حدود یه ساعت بحث). خلاصه من هم رفتم از مسئول خوابگاه معذرت‌خواهی کردم، اونم که خوب می‌دونست خیلی مسخره‌ست، گفت من نمی‌خوام که تو به زور بیای عذرخواهی کنی. یادمه بعدش هم چند دیقه با مامانم صحبت کرد که یادم نیست چی می‌گفتن. خیلی شب بدی بود. فرداش مریض شدم و همون مسئول خوابگاه بردم درمونگاه) کلاً دوره تابستون به اون سبکی که اون موقع برگزار می‌شد چیز کثافتی بود. روزهای وحشتناک سخت و پراسترسی بود. مخصوصاً برای خوابگاهی‌ها، مخصوصاً با سیاست‌های احمقانه‌ی مسئولان خوابگاه، کسایی که بدون توجه به تفاوت شرایط زندگی خوابگاهی‌ها و تهرانی‌ها از همه نوع ابزاری برای از بین بردن هر نوع بهانه‌ی شادی خوابگاهی‌ها استفاده می‌کردن.

قصه‌های مجید

2008-07-13T01:08:00.003-04:00

قصه‌های مجید

برای اونایی که دلشون برای اصفهان پونزده سال پیش (یا حتی اصفهان، و تا حدودی حتی ایران) تنگ شده به شدت توصیه می‌شه. واقعاً دست کیومرث پوراحمد درد نکنه.

انتخاب مکان‌های فیلم‌برداری، نشون دادن کوچه‌ها، محله‌ها، خیابون‌ها و میدون‌های اصفهان به شدت رنگ و بوی اصفهان رو تو این فیلم زیاد کرده، یه جورایی انگار اصفهان تو هر سکانس فیلم موج می‌زنه. خیلی دوست داشتم که راجع به تهران هم همچین فیلمی وجود داشت.

بعد از عضویت می‌تونین از اینجا بعضی قسمت‌هاش رو دانلود کنین.

موقعی که

2008-07-04T20:06:00.004-04:00

موقعی که داریوش رو به نامجو ترجیح می‌دی...

وقعی که ابر رو به آفتاب ترجیح می‌دی...

وقعی که اکسیژن رو به شرلوک ترجیح می‌دی...

اون موقع‌ست که قورت دادن آب دهن رو هم دوست داری.

لطف کنین

2008-06-25T23:59:00.002-04:00

اگه بر حسب اتفاق، پاتون بره رو یه مورچه طوری که مورچهه کشته نشه، ولی مشغول جون کندن بشه. یعنی احتمالاً قسمتی از بدنش به زمین پرس بشه و با بقیه بدنش سعی کنه خودشو جدا کنه، یا اینکه حتی فقط شروع کنه به خودش پیچیدن و دست و پا زدن. شاید اصلاً حتی فقط راهش رو گم کنه. اون وقت چی کار می‌کنین؟ محکم می‌زنین تو سرش تا درجا بمیره و راحت شه؟ می‌ذارینش به حال خودش که طبیعت براش تصمیم بگیره؟ وانمود می‌کنین که اصلاً ندیدینش؟ به یاد می‌آرین که مورچه‌ها یه نوع آنتی‌بیوتیکی از خودشون ترشح می‌کنن که کمک می‌کنه خودشون رو ترمیم کنن؟ ولش می‌کنین و می‌گین اصلاً ارزش فکر کردن نداره؟ یا محکم می‌کوبین تو سرش که بعدش تو مغزتون و جلو چشتون هی صحنه جون کندنش مرور نشه؟

خواستم بگم اگه یه موقع من اون مورچهه بودم، لطف کنین و درجا بزنین تو سرم که راحت شم.

با تشکر

نحس

2008-06-25T21:47:00.003-04:00

دوباره بیست و هشت روز گذشت
یادمه سال سوم دبستان که بودم
معلممون جدول ضرب چهار رو درس داد و همون موقع گفت که هر کی بیاد همین الان هر چی ازش می پرسم بتونه درست بگه یه مثبت می گیره
من رفتم
همشو درست گفتم
ولی وقتی پرسید چهار هفت تا
یادم نیمد

موج

2008-06-21T04:24:00.002-04:00

این چند وقت که طرح مبارزه با مدل موی پسران و ... تو ایران حسابی داغه، بدجوری تحریک شده‌م که برم مدل موی غربی بزنم! فقط مشکل اینه که اینجا غربه و اگه مدل موی غربی بزنم کار خاصی نکردم، باید مدل موی شرقی بزنم. این شرقی‌ها هم که موهاشون مدل نداره، همشون مثل سیخ از تو سرشون در می‌آد. بنابراین تنها کاری که می‌تونم بکنم، اینه که مدل موهامو خاورمیانه‌ای بزنم. حالا مشکل اینجاست که موهام خودش خاور میانه‌ای هست! ولی مدل غربی زدن تو ایران صفای دیگه‌ای داره، طوری که اینجا هر کاری هم بکنی نمی‌تونی اون لذت رو از مدل موت ببری! (قابل توجه اونایی که در آستانه‌ی اومدن‌اند.)

مرحله دوم

2008-06-18T17:30:00.010-04:00

چند روز پیش نتایج مرحله دوم المپیادها رو اعلام کردن. خوب، این روزها، روزهای خاصیه. برا همه‌ی اونایی که یه جورایی درگیر نتایج المپیاد امسال بودن.

یه عده خوشحال‌ند، همراه با کمی اضطراب، و لحظه‌شماری می‌کنن که دوره‌شون شروع شه.

یه عده دیگه دپرس‌اند و یا دارن سعی می‌کنن با مسئله کنار بیان. بعضاً خودشون رو کنکوری صدا می‌کنن و به دروس مدرسه مخصوصاً دینی و عربی فحش می‌دن. از سیستم آموزشی و ناعادلانه بودن کنکور می‌نالن.

روابطی که بین این دو عده وجود داره خیلی جالبه. دوستایی که در تمام لحظات غم و شادی، دیر وقت درس خوندن، قبل و بعد از امتحانا کنار هم بودن. الان یکیشون قبول شده و اون یکی نه. لحظه‌ای که یکی به دیگری تبریک می‌گه برای هردوشون لحظه‌ی خیلی سختیه. (توصیه می‌کنم به بخش نظرات لینک‌هایی که گذاشتم هم نگاهی بندازید.)

ولی شاید سخت‌ترین شرایط برای کسانی باشه که دنبال اعتراض‌اند. بعضیاشون واقعاً ناراحت‌اند از وضعیت نمره‌دهی و معتقدند که اشتباهی رخ داده و حقشون خورده شده، بعضی دیگه فقط با دیده‌ی سنگ مفت گنجشک مفت، تیری در تاریکی شلیک می‌کنن. این روزها به برکت وجود اینترنت، می‌تونیم حتی شاهد پست‌هایی از این قبیل هم باشیم، که در نوع خودش برای من بسیار تازگی داشت.

با پرسه زدن و دنبال کردن لینک‌های وبلاگ‌ها، تا حد خوبی برگشتم به تابستون شش سال پیش. زمانی که در و دیوار باشگاه برام یه رنگ دیگه بود.

بگذریم، داشتم در مورد مرحله دوم و شرایط سخت اعتراضی‌ها می‌گفتم.

کلاً این روزها داغ‌ترین بحث، بحث کف قبولیه. هر کسی دلش می‌خواد بدونه که کف چند بوده و از طرف دیگه کمیته هم علی‌الظاهر دهنش قرص قرصه. این موضوع خیلی جالبه که دونستن کف علی‌االاصول هیچ تاثیری نمی‌تونه در نتیجه‌ی نهایی داشته باشه، ولی آدم‌ها بی‌نهایت دلشون می‌خواد اون رو بدونن تا حدی که دونستن اون به بزرگترین مشکل زندگیشون تبدیل شده.

2008-06-13T03:51:00.002-04:00

این کارگردان اگه تا آخر عمرش هم به ساختن مزخرفات ادامه بده، میانگین کارش از تمامی کارگردان‌های دیگه با اختلاف بالاتره!

این فیلم رو نمی‌شه گفت که ساخته‌ن، باید گفت پیداش کرده‌ن!

هر بار که این فیلم رو می‌بینم بیشتر می‌فهمم که به چی می‌گن فیلم!

ببخشید، باید بگم که اگه به بقیه‌شون می‌گن فیلم، به این نباید بگن فیلم! این یه چیز دیگه‌ست!

من واقعاً نمی‌فهمم قضیه چیه، ولی آخه نه بازیگرا در حدی‌ان که بتونن همچین فیلمی بازی کنن، نه احتمالاً کارگردانه در حدیه که بتونه همچین فیلمی بسازه. حتی موسیقی‌های فیلم هم تو این فیلم یه چیز دیگه‌ان. همه چیز کنار هم قرار گرفته طوری که فکر می‌کنی زنده‌ست! می‌گم که، بش فیلم نمی‌شه گفت، یه چیز دیگه‌ست!

اولین بار که این فیلم رو دیدم پیش‌دانشگاهی بودم، و اصلاً برام چیز خاصی نبود. و خوب از حدود هفت هشت ماه پیش که دوباره شروع به تماشای این فیلم کردم، به طور بی‌رویه‌ای هر روز علاقه‌م نسبت بهش بیشتر می‌شه! (دوستانی که باهاشون گپ فیلمی می‌زنم احتمالاً شاهد این ماجرا هستن)

خونه

2008-06-12T01:08:00.003-04:00

خونه نامرتبه بدجور! یعنی اصلاً دیگه نمی‌شه در موردش با لفظ مرتبی یا نا مرتبی صحبت کرد، هر کی وارد خونه شه فکر می‌کنه من اسباب اثاثیه رو کلاً جمع کردم و مثلاً فردا اسباب‌کشی دارم!

ننه و آبجی هم که به زودی سر و کله‌شون پیدا می‌شه. منم از این اوضاع به هم ریخته و داغون هر روز صبح فلنگ رو می‌بندم می‌رم دانشگاه که یادم بره خونه چه خبره. ولی خوب دیگه خیلی نمی‌شه کاری کرد، باید یه فکری به حال این اوضاع بکنم.

حقیقت اینه که این چند وقت از دانشجوهایی که درسشون تموم شده‌بود و داشتن می‌رفتن یه عالمه اسباب اثاثیه خریدم و اینا رو همین جوری وسط خونه ول کردم. حالا من موندم و اینا که اصلاً نمی‌دونم چی کارشون کنم. از همه مهم‌تر یه میز غذا خوری بود که هنوز گیرم نیمده و باید احتمالاً برم نو بخرم. در حال حاضر اگه بخرم تو خونه جا نمی‌شه.

مورمن

2008-05-31T21:07:00.002-04:00

دیروز تو خیابون با آندره در حال قدم زدن بودیم که دو تا خانوم با شخصیت اومدن طرفمون. یه کارت به هر کدوممون دادن. اولین چیزی که با نگاه به کارت می‌شد فهمید اینه که یه ربطی به مسیحیت داره. آندره یه قیافه عصبانی به خودش گرفت و کارت رو بهشون پس داد و گفت من یه زمانی مسیحی بودم، ولی دیگه نیستم! بیچاره دختره کاملاً وا رفت. من گفتم که خوب حالا لااقل یه نگاه به کارتشون بندازم (که خیلی دلشون نشکنه) که چشمم به کلمه مورمن افتاد. ایول! کلی حال کردم. من بودم و یه عالمه سؤال! بهش گفتم، ا... شماها مورمن هستین.

اونم خوشحال گفت آره.

گفتم همونایی که قهوه نمی خورن؟!

خندید و گفت آره.

گفتم الکل هم که نمی‌خورین.

گفت آره.

گفتم ایول، من کلی سؤال دارم ازتون!

اونم که کلی خوشحال شده‌بود و فکر کنم من اولین کسی بودم که از صبح تا اون موقع جوابش رو داده بودم سریع پرسید این اطلاعات رو از کجا داری.

منم (همین‌جوری) گفتم یه دوستی دارم که تو یوتا زندگی می‌کنه. بعدش گفتم مرکزتون یوتاست دیگه؟

گفت آره.

گفتم: چند وقت پیش پیامبرتون مرد، درسته؟

دوتاشون قیافه ناراحت گرفتن و تایید کردن. بعد یکیشون خیلی خوشحال گفت ولی الان یه پیامبر جدید داریم!

خلاصه اینکه یه نسخه از کتابشون و یه سری کاتالوگ تبلیغاتی بهم دادن، شماره تلفنم رو هم گرفتن.

آخرش می‌خواستن یه قراری چیزی بذاریم که بیشتر من رو با دینشون آشنا کنن. اول خواستن بیان خونه‌ی من! من هم بالطبع این خیال خام رو از سرشون بیرون کردم. بعد خواستم بگم بریم یه کافی‌شاپی چیزی که یادم اومد اینا قهوه نمی‌خورن! خلاصه آخر قرار شد که برم کلیساشون.

علی‌رغم کارهای بسیاری که سرم خراب شده، این یکی رو واقعاً دلم می‌خواست برم. پشیمون هم نیستم. جالب بود.

اگه بخوام خیلی خلاصه عقایدشون رو اینجا بنویسم، مهمترینش اینه که به تثلیث اعتقاد ندارن و این بزرگترین تفاوتشون با مسیحی‌های دیگه‌ست. یعنی معتقدن که مسیح، خدا و روح مقدس سه تا چیز مختلف و متفاوت‌اند.

ریشه‌ی دینشون اینطوری بوده که یه آدمی در اوایل قرن نوزدهم، خدا و مسیح رو می‌بینه (نه کاملاً، بلکه به صورت یه نوری چیزی) و اونا بهش می‌گن که برو فلان جا فلان کتاب خاک شده، در بیار و اون کتاب ماست. این هم می‌ره و یه کتابی از طلا که به زبون و برای سرخپوست‌های آمریکایی نوشته شده‌بوده از زیر خاک پیدا می‌کنه. اون کتاب رو ترجمه می‌کنه و اون کتاب الان به نام کتاب مورمن معروفه، و معتقدند که مکمل انجیله.

خیلی رو این تاکید می‌کنن که خدا حواسش به تک تک بنده‌هاش هست، به تمامی عباداتشون گوش‌ می‌کنه، دوسشون داره و مواظبشونه. (فکر کنم که این چیزیه که تو شاخه‌های دیگه مسیحیت کمرنگه که اینا این قدر روش مانور می‌دن) خدا رو پدر خودشون صدا می‌کنن (پدر بهشتی) و همدیگه رو خواهر و برادر صدا می‌کنن.

بحث جالبی داشتیم، و احتمالاً باز هم برم. (حداقل برا زبانم خوبه!)

وقتی اومدم خونه، دو شات اسپرسو خرج سلول‌هایی که دیگه به التماس افتاده‌بودن کردم و خدا رو شکر کردم که این یکی تو اسلام حلاله!

پدرسوخته ها

2008-05-22T01:36:00.006-04:00

شاکی‌ام آقا، بد هم شاکی‌ام. بذار یه کمی اینجا غر بزنم. شرمنده!

این چند وقت مشغول خوندن مقالات مختلف هستم، هر مقاله‌ای که می‌خونم بیشتر از قبلی اعصابم رو خورد می‌کنه!

آقا این دانشمندان گرامی علوم کامپیوتر تقریباً همشون شارلاتانند!

شارلاتان که می‌گم یعنی واقعاً شارلاتان‌ها! بدفرم.

ببین، از اول مقاله که شروع می‌کنی به خوندن همین‌جوری دارن با کلمات بازیت می‌دن که فکر کنی کار بزرگی انجام دادن. وقتی خلاصه و قسمت آشنایی رو می‌خونی واقعاً فکر می‌کنی کار بزرگی کردن، ولی وقتی نوبت اثبات قضایا می‌شه! ای تف به گورشون! مثلاً یه چیز مزخرفی فرض کرده (که مسئله‌ش ساده بشه و بتونه اثباتش کنه) به هیچ وجه هم فرضش درست نیست، داره دلیل و مدرک میاره که فرضش منطقیه!

نمونه‌ی کامل یه بازاریه که واردش می‌شی و هر فروشنده‌ش از اون یکی قالتاق‌تره (درست نوشتم؟) می‌خواد به هر زور و ضربی که شده جنس بنجل داغونش رو خوب جلوه بده که بخری! اصلاً عین خیالش هم نیست که داره خواننده رو گمراه می‌کنه، یا ذهنش رو منحرف می‌کنه یا هرچی! این قدر وجود نداره که بیاد مرد و مردونه وایسه بگه آقا این چیزی بود که من تونستم اثبات کنم، اینا هم ضعف‌هاش و قوت‌هاشه، شما بهترش کنین!

حالا چرا؟ چون می‌خواد مقاله‌ش رو چاپ کنه.

ببین، اگه تو ایران بود همچین چیزی من خیلی مشکلی نداشتم. مثلاً می‌گفتم طرف گیر نون شبشه، هزارتا بدبختی داره، به چاپ شدن این مقاله احتیاج داره یا هر چی...

ولی تو آمریکا که استاداش هیچ کدوم گیر نون شبشون نیستن. وقتی یارو همچین کاری می‌کنه یعنی ذاتاً خورده شیشه داره. یعنی یه جاه‌طلب بی‌وجدانه... یعنی...

اه، چقدر فحش دادم. ولی خوب تا حدی راحت شدم. خواستم برا شمایی که تا حدی بیرون ماجرا هستین و به این جامعه‌ی آکادمیک به چشم یه سری آدم عاشق که خودشون رو وقف علم کردن نگاه می‌کنین توضیح بدم که تو این کثافتخونه چه خبره.

وقتی یه مقاله می‌خونی، باید شیش دنگ حواست جمع این باشه که طرف داره کجاش کلاه سرت می‌ذاره...

آقا بس کنم دیگه.

راستی، یکی از چیزایی که آدما تو دوره‌ی پی‌اچ‌دی به خوبی باید یاد بگیرن اینه که چطوری جنس بنجلشون رو به یکی بندازن.

این دیگه آخریش بود. قول!

خوش بگذره عزیزان

به افتخارش

2008-05-21T17:06:00.002-04:00

وقتی تو کیفته، داری به سمت خونه حرکت می‌کنی، بدنت بی‌حاله و سرت درد خفیفی می‌کنه. نزدیک خونه می‌شی، قدم‌های آخره و با هر قدمت کل دنیا می‌لرزه. چه لذتی داره...

وقتی تموم شد... بی‌حال رو مبل می‌شینی، از پنجره پرنده‌هایی رو که بالا پایین می‌پرن و سر صدا می‌کنن تماشا می‌کنی. وجودت رو آرامش گرفته و احساس سبکی می‌کنی. اون وقته که آب دهنت رو فرو می‌دی و تلخیش کل وجودت رو می‌لرزونه. عجب لذتی داره...

گورتونو گم کنین

2008-05-20T09:21:00.001-04:00

اه، خسته شدم از بس هی هر روز صبح که از خواب پا می‌شم هوا تاریکه و داره بارون می‌آد. این ابرای لعنتی تمومی ندارن.

لنگه

2008-05-17T16:56:00.002-04:00

من همیشه جورابم لنگه‌ی چپ و راست داشت. یعنی اول که جوراب رو می‌خریدم (وقتی می‌خری فرقی نمی‌کنن) تصمیم می‌گرفتم کدوم لنگه چپ باشه، کدوم لنگه راست و بعد که می‌پوشیدم، چون جای انگشت پام روش می‌موند می‌فهمیدم که هر کدوم مال کدوم پاست.

اصلاً از اول این‌طوری یاد گرفته بودم، نمی‌دونم چرا.

یه بار تو کارسوق، وقتی جورابم رو پام کردم (لنگه اشتباهی) و عصبانی در آوردم که تو اون پای دیگه بکنم، یکی گفت داری چی کار می‌کنی. گفتم اشتباهی پام کردم. گفت مگه فرقی می‌کنه. گفتم خوب آره، این مال پای راسته اون مال پای چپ. گفت مگه وقتی می‌خری فرقی می‌کنه؟

از اون به بعد دیگه جوراب‌ پای چپ و راستم فرقی نمی‌کنن. در نتیجه هیچ وقت هم پیش نمیاد که جورابم رو اشتباهی پام کنم.

پانوشت اول: امروز بعد از ظهر، مشغول نوشتن این پست بودم که اوستا زنگ زد. گفتم که خاک تو سرم شد، من که هیچ کاری نکردم. وقتی گوشی رو برداشتم، دیدم می‌گه، "یه فیلم ایرانی خوب تو جشنواره هست، میای بریم ببینیم؟". خلاصه اومد دنبالم، رفتیم فیلم رو دیدیم. فیلم بدی نبود، فقط من هم مجبور بودم زیرنویس انگلیسی بخونم! (آخه فیلم به زبون کردی بود).

پانوشت دوم: هنر جدید گوگل! تبلیغ‌هایی که کنار صفحه‌ی جست‌وجو نشون می‌ده، فقط به آخرین کلمه‌ای که جست‌وجو کردی بستگی نداره، بلکه شدیداً به کلمه‌ی قبلی که جست‌وجو کردی، و حتی ترکیب دو کلمه (هر چقدر هم که بی‌ربط باشن) بستگی داره.

به این می گن کار

2008-05-14T20:41:00.002-04:00

دارم مقالات این بابا رو که یه اقتصاددانه می‌خونم. به طور کلی مقالاتی که کامپیوتری‌ها تو مجلات و کنفرانس‌هاشون می‌دن (از هر نوعی) در مقابل کارهای این بابا کاملاً بچه‌بازیه.

سو

2008-05-11T00:46:00.011-04:00

تا حالا هر بار در مورد چیزی جانب‌داری سفت و سخت کرده‌م بعداً فهمیدم که اشتباه می‌کردم. حالا چه بین خودم و خودم بوده، چه بین خودم و کس دیگه. به عبارتی هر وقت با چیزی به طور اکستریم برخورد کرده‌م...

ولی نمی‌دونم چرا یاد نمی‌گیرم!

(خیلی بد توضیح دادم، ولی بلد نیستم بهتر بیانش کنم)

بذار اینجوری بگم:

فرض کن سوار یه قایق کوچیک توی یه دریا هستی. از هر طرف نگاه می‌کنی فقط آب می‌بینی. از هر طرف موجی می‌آد و به سمتی قایقت رو حرکت می‌ده. تو چی کار می‌کنی؟

می‌تونی یه جهت رو انتخاب کنی و با تمام انرژی به سمتش حرکت کنی. می‌تونی هم با خودت فکر کنی که هر موجی که می‌آد و قایقت رو به سمتی حرکت می‌ده حتماً دلیلی توشه. پس بذار آخرش هر طرف قایقت رفت بره. می‌تونی هم اصلاً به این چیزا فکر نکنی، فقط دریا رو تماشا کنی.

حالا مثالم ربطی به حرف اولم داشت؟! اگه حس می‌کنی ربط داشته احتمالاً فهمیدی منظورمو، در غیر اینصورت نه.

ضعف این حقیر است در بیان، خدایش توانایی دهد.

سفر

2008-05-09T23:31:00.001-04:00

سفری شش روزه به واشنگتن‌دی‌سی، فیلادلفیا و نیویورک داشتیم. من و علی(پسردایی) و آندره. چون خیلی حوصله مزخرف نوشتن ندارم، از طرف دیگه می‌خوام اینجا اعلام زنده بودن بکنم، مختصری در مورد هر شهر می‌نویسم.

واشنگتن‌دی‌سی:

شهر به شدت تر و تمیزیه. اصلاً به شهرای دیگه‌ای که دیدم ربطی نداره. به سختی می‌شه توش فقیر و گدا پیدا کرد. به هر طرف که نگاه می‌کنی پلیس می‌بینی. خیلی از کسایی هم که تو لباس شخصی هستن پلیس‌ان. موزه‌ها و جاهای دیدنیش همه مجانیه. شهر رو خیلی قشنگ طراحی کردن (از نظر مکان قرار گرفتن ساختمان‌های مهم شهر مثل کاخ سفید و ...)

فیلادلفیا:

شهر خیلی شلوغ و درهم برهم. هیچ کسی منتظر سبز شدن چراغ نمی‌شه. ماشین‌ها افتضاح رانندگی می‌کنن و برای من یاد‌آور صحنه‌هایی که تو تهران هر روز برام اتفاق می‌افتاد بودن. حتی اگه حق تقدم با تو باشه، اگه نجنبی می‌پیچه جلوت، و حتی اگه بجنبی ولی بترسی باز هم اونه که راه رو می‌گیره.

فیلادلفیا شهری بوده که نقش بزرگی در استقلال آمریکا داشته. بیانیه‌ها و نوشته‌هاشون به نظرم واقعاً با ارزش و بسیار پرمعنی بود. صادقانه باید اعتراف کنم که وضع الان کشورشون کاملاً در طرز تفکر اون زمانشون (اواخر قرن هیجدهم) منعکس بود.

نیویورک:

وقت زیادی برای گشتن نیویورک نداشتیم. هوای به شدت کثیفش، کولرها و دیوارهای دود گرفته و سیاه شده، و ترافیک سنگینش کاملاً یادآور تهران بود. در وسط منهتن یه پارک بزرگ و خیلی زیبا هست که شاید بشه اون رو هم از خیلی جهات با پارک ملت خودمون (فقط در ابعاد خیلی بزرگتر) شبیه دونست. شب منهتن جای قشنگیه، ولی روزش فاجعه‌ست.

پانوشت اول: خیلی چیزا یاد گرفتم تو این سفر. یکی از مهم‌ترین چیزاش این بود که نگرشم نسبت به موزه عوض شد. موزه‌هایی که تو واشنگتن دیدم واقعاً بی‌نظیر بودن. موزه‌ی هوا فضا که تاریخ پرواز رو از زمان برادران رایت تا آخرین فضانوردهایی که به فضا پرتاب شده تمام و کمال به آدم نشون می‌ده. در حقیقت فقط نشون نمی‌ده، کاری می‌کنه که کاملاً لمسش کنی و احساسش کنی.

پانوشت دوم: من همیشه از زمین شناسی، سنگ‌شناسی و ... بدم میومد. ولی بعد از رفتن به موزه تاریخ طبیعی اینجا، به شدت به این موضوع علاقه‌مند شدم. تازه فهمیدم اونی که من تا الان به عنوان زمین‌شناسی می‌شناختم اراجیف بوده.

وضعیت ما اینطوری بود که صبح وارد یه موزه می‌شدیم و همین طوری شگفت و شگفت زده‌تر می‌شدیم تا عصر زمانی که دیگه هیچ انرژی‌ای برای راه رفتن نداشتیم و هنوز نصف موزه رو هم نتونسته بودیم ببینیم. بعد کشان کشان خودمون رو از یه جای به جای بعدی می‌رسوندیم، ولی اینقدر جذاب بود که نمی‌تونستیم ولش کنیم. من حتماً باید چندین سفر دیگه برای دیدن مفصل موزه‌های واشنگتن‌دی‌سی بذارم.

پانوشت سوم: تمامی مدارکی که داشتم (شامل پاسپورت و ...) رو گم کردم. در نوع خودش تجربه جالبی بود.

هر چی خواستم کوتاهش کنم نشد، الان خیلی خسته‌م برا همین مجبورم بدون ویرایش بذارمش بره. ببخشید اگه غلط غلوط زیاد داره.

I don't know why

2008-04-23T23:07:00.006-04:00

خواب دیدم که پست هایی که نوشتم و هیچ وقت تو وبلاگم نذاشتم به اضافه ی اونایی که گذاشتم ولی بعد پاکشون کردم همشون تو یه وبلاگی هستن!

PS.
He didn't even say goodbye...
He didn't take the time to lie

دو کلام بشنویم از آقا موشه

2008-04-21T23:10:00.006-04:00

نه دیگه این واسه ما دل نمی‌شه، نه دیگه این واسه ما دل نمی‌شه

هر چی من بهش نصیحت می‌کنم، که بابا آدم عاقل آخه عاشق نمی‌شه

می‌گه یا اسم آدم دل نمی‌شه، یا اگر شد دیگه عاقل نمی‌شه

بش می‌گم جون دلم، این همه دل توی دنیاست چرا

یه کدوم مثل دل خراب صاب مرده‌ی من، پاپی زن‌های خوشگل نمی‌شه

چرا از این همه دل، یه کدوم مثل تو دیوونه‌ی زنجیری نیست

یه کدوم صبح تا غروب، تو کوچه ول نمی‌شه

می‌گه یک دل مگه از فولاده، می‌گه یک دل مگه از فولاده

که تو این دور و زمونه چششو هم بذاره

هیچ چیزی نبینه، یا اگر چیزی دید خم به ابرو نیاره

می‌گم آخه باباجون، اون دل فولادی دست کم دنبال کیف خودشه

دیگه از اشک چشش، زیر پاش گل نمی‌شه

می‌گه هر سکه می‌شه قلب باشه، می‌گه هر سکه می‌شه قلب باشه

اما هر چی قلب شده دل نمی‌شه

نه دیگه

نه دیگه این واسه ما دل نمی‌شه

ایناهاش

پانوشت اول: من اولین دانشجوی ایرانی تاریخ دانشکده مون بودم :) سال دیگه دو تا ایرانی دیگه دارن میان! یکیشون دقیقاً همین گرایش ما میاد، اون یکی اقتصاد. کلاً بیست نفر در همه رشته ها سال دیگه دارن میان که دوتاشون ایرانی اند. به عبارتی، از پنج درصد، رسوندیمش به ده درصد :) این دو نفر جفتشون دانشگاه تهرانی اند. امروز یکی از استادها بهم می گفت میتونین بشینین سه تایی تا دلتون می خواد فارسی صحبت کنین!

پانوشت دوم: این پست مربوط به آقا موشه است، و هیچ ربطی به من نداره، من فقط به درخواست ایشون این پست رو اینجا گذاشتم و هیچ گونه مسئولیتی رو در قبال محتویات این پست نمی پذیرم.

تو بودی چی می ذاشتی عنوانش رو؟

2008-04-18T19:15:00.002-04:00

یارو تا حالا پاشو از پیتسبورگ بیرون نذاشته.

نمی‌دونه پاریس شهره یا کشوره.

همه دلخوشیش اینه که داره تو آمریکا زندگی می‌کنه.

بزرگترین افتخارش اینه که آمریکاییه!

اخلاق

2008-04-17T00:26:00.002-04:00

یه اتفاق جالب برام افتاد چند روز پیش گفتم شاید خوب باشه اینجا بگم، ولی قبل از اون یه توضیح کوتاه در مورد آندره بدم.

آندره پسر خیلی خوبیه. یعنی از نظر اخلاقی من که قبولش دارم. خیلی مراعات می‌کنه، نامردی نمی‌کنه (حداقل من که تا حالا چیزی ازش ندیدم) کلاً سعی می‌کنه که آزارش به کسی نرسه، تعارفیه و در مجموع پسر خوبیه. من تو این هشت ماه و نیمی که باهاش بودم آزار و اذیتی ازش ندیدم.

چند روز پیش داشتیم با هم می‌رفتیم خرید. تو راه یه اسکناس پنج دلاری دید که افتاده رو زمین. خم شد، برش داشت، یه نگاهی به اطراف کرد و گذاشت تو جیبش. من همزمان تو این فکر بودم که حالا که اینجا صندوق صدقه نیست اینو چی کارش کنیم! دیدم خوب اونا هم احتمالاً تو ایتالیا صندوق صدقه ندارن، پس احتمالاً آندره می‌دونه که باید چی کارش کنه.

-می‌خوای چی کارش کنی؟

+نمی‌دونم.

-(شک کردم که نکنه می‌خواد بر داره برا خودش!!!) می‌خوای برا خودت برش داری؟

+خوب آره. مال منه دیگه!

-مال تو؟!!!!

+خوب آره، من پیداش کردم.

-یعنی چی؟! مال تو نیست. مال اون کسیه که گمش کرده!

+خوب اون که گمش کرده. حالا مال منه که پیداش کردم. خوش شانس بودم. (بعد با تعجب پرسید) یعنی تو فکر می‌کنی مال من نیست؟!

-خوب معلومه که نیست. چون براش زحمت نکشیدی.

+(کمی فکر کرد) خوب اگه من برش نمی‌داشتم نفر بعد از من بر می‌داشت.

-خودت می‌دونی که این نوع استدلال کردن غلطه. با این مدل استدلال کردن هر کار اشتباهی رو می‌شه کرد.

+مثلاً؟

-مثلاً می‌تونی اگه بهت پول دادن که برو فلانی رو بکش بری بکشی با این استدلال که اگه تو قبول نمی‌کردی به یکی دیگه اون پول رو می‌دادن و این کار رو می‌کرد.

+(خندید) قبول. (دو سه دقیقه بعد) گرسنه نیستی؟

-نه، ولی خیلی تشنه‌مه.

+خوب بریم، من می‌تونم یه نوشیدنی مهمونت کنم.

-(بعد از چند ثانیه فهمیدم که منظورش اینه که می‌خواد با اون پنج دلاری با هم یه چیزی بخوریم) منظورت اینه که با این پنج دلاری که پیدا کردی؟!

+خوب آره!

-بله؟!!!!! من دارم بهت می‌گم اون پول مال تو نیست، اون وقت تو می‌خوای من رو مهمون کنی باهاش؟!!!

+(یه دفعه جا خورد) ببخشید، ببخشید. منظور بدی نداشتم. ولی یه جورایی رسمه که وقتی چند نفر باهمن و یکیشون یه چیزی پیدا می‌کنه بقیه رو مهمون می‌کنه. اینطوری بقیه احساس حسادت نمی‌کنن که اه، چرا ما اول اون پول رو پیدا نکردیم.

-نه، مرسی. من اصلاً احساس حسادت نمی‌کنم.

(چند دقیقه گذشت)

-اگه به جای پنج دلار، صد هزار دلار پیدا می‌کردی هم همین کار رو می‌کردی؟

+(کمی فکر کرد) نه. می‌رفتم می‌دادم به پلیس و می‌گفتم جریان رو.

-خوب اون مرزی که از اون به بالا پول رو به پلیس می‌دی و اگه کمتر از اون باشه خودت بر می‌داری چند دلاره؟

+(خندید. معلوم بود که نمی‌تونه جوابی بده) نه، جوابم رو عوض می‌کنم. اگه صدهزار دلار هم پیدا می‌کردم خودم برمی‌داشتم. در اون صورت خیلی آدم خوش‌شانسی بودم که صدهزار دلار پیدا کرده بودم.

-خوب حالا خودت رو جای اون آدمی بذار که صدهزار دلار رو گم کرده. مثلاً ممکنه اون پول رو وام گرفته باشه و الان تا آخر عمرش بخواد زیر قرض باشه. ممکنه به قیمت بدبخت شدن یه خانواده تموم شه (شروع کردم از این مزخرفات گفتن)

+راست می‌گی.

(دو سه دقیقه بعد)

+ولی قبول داری که اون آدمی که پول رو گم کرده اشتباه از طرف خودش بوده؟

-خوب آره معلومه اشتباه خودش بوده.

+خوب اشتباه بزرگی کرده و باعث شده که صدهزار دلار پول رو از دست بده!

-آره. ولی مثلاً ماها انسانیم! داریم تو یه جامعه دور هم زندگی می‌کنیم و باید به هم کمک کنیم. جنگل که نیست که.

+(تو فکر فرو رفت) تو چی کار می‌کنی؟

-من اگه یه چیز با ارزش یا پول زیادی باشه، از ترس اینکه ممکنه یه نفر دیگه برداره برا خودش می‌برم می‌دم به پلیس. ولی اگه چیز کمی باشه و وقت خودم با ارزش‌تر باشه، از کنارش رد می‌شم.

(دوباره تو فکر فرو رفت)

+...(سانسور شد.)

-...(سانسور شد.)

+یادمه بچه که بودم، یه بار خانوادگی، مثلاً با دایی و خاله و ... داشتیم می‌رفتیم. من رو زمین یه اسکناس خیلی با ارزش، با ارزش ترین اسکناس اون موقع تو ایتالیا، دیدم و بر داشتم به بابام گفتم من اینو پیدا کردم. یه دفعه همه خوشحال دورم جمع شدن گفتن، آفرین، تو چقدر خوش‌شانسی آندره. می‌تونی با این کلی کیف کنی و .... ...(سانسور شد.)

از این حرفا گذشته، آخرش پنج دلارش رو خرج کرد. ولی چیزی که برا من جالب بود، اینه که یه همچین چیزی که من در عمق وجودم برام بدیهیه که این پول مال من نیست، برا اون همین قدر بدیهیه که این پول مال اونه. خیلی عجیبه! یعنی باید اونجا می‌بودین و می‌دیدین که چقدر عجیب بود براش که من حرف از این می‌زنم که این پول مال اون نیست!

الان که فکر می‌کنم، می‌بینم که تو خیلی از کارتون‌هایی که ما می‌بینیم، وقتی شخصیت کارتون یه پول پیدا می‌کنه، به وضوح اون پول مال خودشه (و مثلاً احتمالاً می‌ره باش یه چیزی می‌خره یا هرچی). این در حالیه که اینا اگه ذره‌ای اعتقاد داشتن که ممکنه تصاحب پولی که پیدا می‌کنی کار بدی باشه، اونو تو برنامه کودک‌هاشون نمی‌ذاشتن. پنج دلار چیزی نبود که بخوام پست به این مفصلی در موردش بنویسم، ولی تفاوت بنیادی ارزشی و اخلاقی واقعاً برام عجیب بود.

2008-04-14T23:02:00.000-04:00

سر گردنه

2008-04-13T19:31:00.002-04:00

برای تمدید گذرنامه، باید صد وپنجاه دلار پول بدم.

سه نفره

2008-04-07T23:51:00.003-04:00

آقای الف یه دانشجوی فرانسوی هم ورودی ماست. رشته‌ش اقتصاده. آقای ب یکی از فارغ‌التحصیلان دانشکده‌مون تو همون رشته اقتصاده که دو سالیه درسش تموم شده و تا چند وقت پیش طرف‌های نیویورک مشغول کار بود. خانوم جیم هم دانشجوی سال سوم (مطمئن نیستم) اقتصاده و همسر آقای ب است. این اشخاص هر سه فرانسوی هستن.

آقای الف با آقای ب دوسته و آقای ب خیلی بهش کمک کرده که اینجا قبولش کرده‌ن.

آقای الف با یکی از دوستای من همخونه‌ایه. هنوز یک ماه از حضور آقای الف در آمریکا نگذشته بود که خانوم جیم (همسر آقای ب) مرتب با ایشون دیده می‌شه. البته قضیه جدی‌تر از این حرفاست، تا جایی که سر و صدای دوست من که همخونه‌ای آقای الف بوده بلند می‌شه. خانوم جیم به دور از چشم شوهرش همیشه خونه‌ی آقای الف بوده و شوهرش هم فرسنگ‌ها اون‌ورتر. خلاصه دیگه کار به جایی می‌رسه که آقای ب هروقت می‌خواسته با زنش صحبت کنه باید به خونه‌ی آقای الف زنگ می‌زده. خانوم جیم هم به مرور زمان کلاً اسباب و وسایلش رو جمع می‌کنه و پا می‌شه می‌ره خونه‌ی آقای الف.

چند وقت پیش آقای ب برمی‌گرده اینجا و ظاهراً قراره یک سالی به عنوان محقق میهمان تو دانشکده باشه.

ما همه فکر می‌کردیم که خوب الان شوهره می‌فهمه و گند همه چیز در می‌آد، ولی خوب اشتباه می کردیم. رابطه‌ی هر سه نفر خیلی با هم خوبه. جالب اینه که خانوم جیم همچنان تو خونه‌ی آقای الف زندگی می‌کنه، و سال دیگه، شوهره هم به همون خونه می‌پیونده (و رفیق من از اون خونه می‌ره). یعنی سال دیگه این سه نفر با هم تو اون خونه زندگی می‌کنن!

راستش ما خیلی چیزا شنیده‌بودیم، ولی ظاهراً چیزای عجیب غریب این مدلی تمومی نداره!

می‌گن پاریس شهر و فرانسوی زبان عشاقه، ولی شنیدن کی بود مانند دیدن!

خوابها

2008-04-07T04:18:00.001-04:00

چند شب پیش خواب دیدم که دبیرستانم. بعد دوباره داشتم برا المپیاد می‌خوندم. صبح تو مدرسه، بعد از مراسم صبحگاه فرار کردن، خیلی لذت بخش بود.

سه شب پیش خواب دیدم که اومده بودم ایران، آخر شب داشتم تو خیابونا قدم می‌زدم. همه مغازه‌ها بسته بودن. بعضی از سوپری‌ها باز بودن فقط. وارد یه سوپری شدم، گرسنه‌م بود. خواستم کالباس بخرم، بعد یادم اومد که من نمی‌تونم گوشت کالباس بخورم. از مغازه اومدم بیرون. پنجاه متری دور شدم، یه دفعه یادم اومد که اینجا ایرانه. خوشحال برگشتم و ربع کیلو کالباس خریدم.

پریشب خواب دیدم... یادم رفت. خوب اول دیشب رو می‌گم.

دیشب خواب دیدم داشتم تنیس بازی می‌کردم با یه دختر خیلی خوشگل. دست اول و سوم رو باختم، ولی دست دوم رو بردم. بعداً فهمیدم که تو تیم تنیس دانشگاهه! هنوز متعجبم که چطوری تونستم دست دوم رو ازش ببرم!

آها، پریشب رو یادم اومد. خواب دیدم که رفته بودم یه مرکز خرید تو کالیفرنیا. بعدش ته یه سالنش یه جا دیدم که داره نماز جماعت برگزار می‌شه. خوشحال رفتم و اونجا نماز خوندم. نماز اول خیلی بد بود، اون آخرا وایساده بودم و جام یه جورایی بد بود، شاید هم اطرافیانم اذیتم می‌کردن. برا نماز دوم رفتم جلو وایسادم، خیلی عالی بود. جالب این بود که اکثریت شیعه بودن.

چقدر ترافیک خواب دیدنم بالاست!

2008-04-03T05:42:00.004-04:00

حس کردم باید بیام اینجا یه چیزی بذارم
می خوام برم کپس

یاد شعر

منی که نام شراب از کتاب می شستم
زمانه کاتب دکان میفروشم کرد

افتادم.
اولین باری که این شعر رو شنیدم خیلی خوشم اومد. ولی نه تا این اندازه که بخواد بشه وصف کامل زندگیم.

اگه می بینین فونت اینجا خرابه، یا صفحه بندی یا هر چیز دیگه ایش به گند کشیده شده از بی حوصلگی این حقیر است.

دیروز برای اولین بار تمرین تحویل ندادم. سرشار از لذت بود. خدا می دونه موقع نمره گرفتن چه لذتی بزرگتری در انتظارمه.

2008-03-31T03:12:00.002-04:00

انبوهی از تمرین
مشتی ایمیل بی جواب
و من
مست و پاتیل
شبگردی های بارانی
و
بازهم پناه به ...

نفهمیدم دیشب کی و چه جوری خوابم برد
امروز که از خواب بیدار شدم
دیدم رو میزم چهارصد و بیست دلار پوله
کیفم تو جیبم نیست
رو اینترنت می رم و می بینم از حسابم حدود هشتصد دلار پول برداشته شده

نزدیکای صبح کیفم رو پیدا کردم، ولی کردیت کارتم توش نبود
شاید فردا صبح که از خواب بیدار شدم، کردیت کاردم سر جاش بود، ولی من که یه خورده از اون چهارصد و خورده ای رو خرج کردم

اسیر

2008-03-30T03:22:00.001-04:00

بدم میاد از اونایی که گوشه سلولشون با خیال پردازیهاشون فکر می کنن که آزادن.
مخصوصاً اونایی که تاکید می کنن

Mocha

2008-03-27T22:06:00.004-04:00

وقت‌هایی که اسپرسو رو نخوردم و سر کلاسم، معمولاً نمی‌فهمم که استاد چی داره می‌گه. (به قول مامان، دهنم بازه و به بقیه نگاه می‌کنم.) بعد از گذشت نیم ساعت از کلاس، کار به جایی می‌رسه که فقط دارم از رو تخته تو دفترم کپی می‌کنم. واقعاً خجالت آوره! در مقابل وقت‌هایی که کوفتش کرده‌م، استاده هنوز کلمه از دهنش در نیومده من تا آخر کلاس رو رفتم، می‌دونم می‌خواد چی بگه و چطوری اثباتش کنه و ... این جور موقع‌ها حتی نوت بر نمی‌دارم، چون حس می‌کنم چیزایی که داره می‌گه و اثبات می‌کنه خیلی بدیهیه!

نمی‌دونم خنگ شدم، یا درسا سخت شده یا فقط اعتیاده. از این می‌ترسم که یه موقعی اسپرسو رو بخورم، ولی باز هم چیزی نفهمم!

آلفرد رینی (ریاضیدان کاردرست معاصر) گفته که ریاضیدان یه ماشینیه که قهوه رو به قضیه تبدیل می‌کنه. همین اردوش خودمون هم بیست و پنج سال آخر عمرش رو با آمفتامین قضیه تولید می‌کرده. رفیق اردوش بهش می‌گه که تو معتاد شدی به آمفتامین، خلاصه سر پونصد دلار شرط بندی می‌کنن که اردوش می‌تونه یه ماه آمفتامین مصرف نکنه یا نه. اردوش شرط رو می‌بره، ولی این جمله رو می‌گه: "قبلاً وقتی به یه تکه کاغذ سفید نگاه می‌کردم، مغزم پر بود از ایده‌های مختلف، الان تمام چیزی که می‌بینم یه تکه کاغذ سفیده!" و خوب بالطبع بعد از یه ماه سریعاً به مصرف آمفتامین بر می‌گرده. نتیجه اخلاقی اینکه خیلی هم جای نگرانی نیست، اگه دیدیم با اسپرسو مسئله‌هامون حل نمی‌شه هنوز راه حل‌هایی وجود داره!

ولی واقعاً چه می‌کنه این اسپرسو!!!

معمولاً Mocha سفارش می‌دم که یه ترکیبی از اسپرسو، شیر و شکلاته. تو سایز کوچیک یه شات اسپرسو می‌ریزن، متوسط دو شات، و بزرگ سه شات. معمولاً متوسط سفارش می‌دم، ولی ازش می‌خوام که برام با یه شات اضافه درست کنه. برا همین مجبورم یه دلار اضافه بدم (قضیه همون ساندویچ با نون اضافه‌ست). جدیداً آندره متوجه شده که دو تا شات زیادشه، برا همین اون می‌گه که یه شات کمتر براش بریزن و من می‌گم که یه شات اون رو برا من بریزن. اینجوری دیگه مجبور نیستم اون یه دلار اضافه رو بدم.

اوایل که اومده‌بودم، رعایت می‌کردم که زیاد نخورم. آخه شاید برای سنگ کلیه بد باشه. یه روز که داشتم واقعاً اذیت می‌شدم، اینترنت رو زیر و رو کردم که ببینم کسی همچین چیزی گفته یا نه! خیلی جالب بود، وجود دارن عده‌ای که معتقدن برای سنگ کلیه خوبه، ولی کسی نیست که بگه بده! بعد از اون با خیال راحت و بدون عذاب وجدان، بدون هیچ محدودیتی از این نعمت الهی استفاده می‌کنم.

پانوشت: الان که این نوشته رو با نوشته چند ماه پیشم در مورد چای مقایسه می‌کنم، می‌بینم که واقعاً ...! (بگذریم)

پانوشت: اینم یه آهنگ مرتبط. (با تشکر از آرش)

شب عید

2008-03-21T02:20:00.004-04:00

دوستان، عزیزان و سروران گرامی که فکر می‌کنند اینجا عید رو در غربت گذروندم و ممکنه بهم سخت گذشته باشه و احساس تنهایی کرده باشم، یا هر گونه فکری از این قبیل، اصلاً نگران نباشن. شب عید امسال رو در یک جمع کوچیک و صمیمی و در نهایت شادی طی کردم به شکر خدا. سال نوی همتون مبارک، امیدوارم سال خیلی خیلی خوبی رو در پیش داشته باشین.

سبزی پلوی مهدی که واقعاً حرف نداشت. من هم ماهی درست کردم که نسبتاً خوب شده بود. (با توجه به اینکه اولین باری بود که ماهی درست می‌کردم؛ نه، دومین بار بود!). امیر و امید یه کیک شکلاتی خامه‌ای خیلی خوشمزه آورده بودن. (این یکی واقعاً حرفه‌ای درست شده‌بود.) هرمز نوشیدنی و بقیه هم شکلات و خوردنی‌جات این مدلی. خلاصه شکر خدا شب عید رو دور هم بودیم. ساعت یک و چهل و هشت دقیقه سال تحویل می‌شد. همه خونه من بودیم. نزدیک‌های سال تحویل که شد، نرگس رفت خونه که به صورت مجازی در کنار خانواده باشه (برا همین تو عکس نیست). بقیه‌مون سال تحویل رو کنار هم بودیم. شب قشنگ و دوست‌داشتنی‌ای بود. جای شما خالی.

پانوشت اول: شب قبلش، ساعت دوازده شب متوجه شدم که من که خونه‌تکونی نکردم که! خلاصه جاتون خالی، تا خود صبح مشغول بودم. ولی خونه واقعاً تمیز شد.

پانوشت دوم: خیلی دردناکه که آدم صبح اول فروردین مجبور باشه بره سر کلاس!

پانوشت سوم: اگه خدا بخواد، فردا با سینا از اینجا به سمت میشیگان حرکت می‌کنیم که آخر هفته رو با هم‌کلاسی‌های سابق دور هم باشیم.

عکس:

ایستاده از سمت چپ: امید، مهدی (خم شده)، مسعود (با کروات)، خودم، آینه، سپهر، آرش

نشسته از سمت چپ: هرمز (با کروات)، اکرم، امیر

Music

2008-03-07T03:23:00.002-05:00

تعداد چیزایی که ازش لذت می‌برم زیاد نیست. (یاد جمله روحانی رانکوهی افتادم که می‌گفت، ما تو این دنیا همین پیپ رو دوست داشتیم، اون رو هم طبیب ازمون گرفت.) با این استدلال، یه سیستم اسپیکر اساسی برا خونه خریدم.

وقتی رسید، دیدم که این اسپیکره سه تا فیش داره، ولی کارت صوتی لپ تاپ من فقط یه سوراخ داره! خوب معلومه چی شد دیگه. کارت صوتی یو اس بی امروز به دستم رسید. حالا اگه گفتی مشکل چیه؟ این فایل‌هایی که من دارم، کیفیتشون اون‌قدری که این سیستم قدرت داره خوب نیست، پس نتیجتاً باید دنبال یه منبعی برای فایل‌های با کیفیت بالاتر باشم. بعدش می‌دونی چی می‌شه؟ فایل‌هایی که گیر میارم کیفیتشون زیادی بالاست و اسپیکره جلوشون کم می‌آره. بعدش هم ...

زندگی همینه دیگه!

2008-03-06T14:15:00.003-05:00

Mi ha fatto un'offerta che non ho potuto rifiutare

cheetos or cheetoz

2008-03-02T18:50:00.002-05:00

روزی حکیم انوری در بازار بلخ راه می‌رفت. جمعی را دید. جلو رفت و سرش را داخل برد تا ببیند چه خبر است. دید مردی ایستاده و قصیده‌های انوری را به نام خود می‌خواند و مردم تحسینش می‌کنند. انوری جلو رفت و گفت: ای مرد، اشعار چه کسی را می‌خوانی؟ گفت اشعار انوری را. گفت: تو انوری را می‌شناسی؟ گفت: چه می‌گویی؟! انوری من هستم. انوری خندید و گفت: شعردزد شنیده‌بودم اما شاعردزد ندیده‌بودم!

پانوشت: به عبارت Made with Real Cheese دقت کنید! (گوشه بالا سمت راست)

بهروز طوری

2008-02-29T00:18:00.004-05:00

الان خیر سرم حدود پنج ماهه که دارم رو یه مسئله زور می‌زنم. ظرف این یکی دو ماه کار پیشرفت‌های خوبی کرد و نتایج جالبی که می‌شد از توش یه مقاله درآورد به دست اومد.

امروز یه نامه‌ای از راوی(استادم) به این مضمون به دستم رسید که فلانی (که استاد دانشگاه مریلنده) روی همین مسئله‌ی ما کار کرده و دقیقاً همین نتایج رو به دست آورده و به زودی اونها رو یه جا چاپ می‌کنه! این شخصی که بر حسب اتفاق دقیقاً همین نتایج رو به دست آورده اومده بوده دانشکده ما برای یه سخنرانی، و استاد من با اون سر شام در مورد مسئله‌مون صحبت کرده.

یه قسمت بزرگی از کار خوب بدشانسیه، قبول دارم. ولی از این لجم می‌گیره که من یه ماه پیش بهش گفتم که بیا این مقاله رو فلان جا بفرستیم، ولی گفت که نه، صبر کن قوی‌ترش کنیم. اگه اون موقع فرستاده‌بودیم، مال ما می‌شد، نه مال این مریلندیه!

در حال حاضر که اعصابم خورده، و فکر می‌کنم طبیعی باشه، نتیجه زحماتم بر باد فنا رفت.

چیز دیگه‌ای که ذهنم رو مشغول کرده اینه که راوی رو بپیچونم و برم با یکی دیگه کار کنم. هفته دیگه باهاش قرار دارم، باید ببینم چی پیش می‌آد.

خلاصه کلام این که به لطف خدا اربعینمون حسابی اربعینی شد.

مقصد

2008-02-26T01:49:00.002-05:00

هروقت که حس کردی داری رو مسیر

مرد جان به لب رسیده

عقاید نوکانتی

چون است حال بستان

راست بگو

بنگر ز جهان

ای ساربان

شیوه نوشین لبان

Goodbye Cruel World

One of My Turns

Hey You

Comfortably Numb

حرکت می‌کنی، سریع یه اندی بذار و تحملش کن. اگه جواب نداد یه بلک‌کتز روش. هم برا خودت بهتره هم برا بقیه!

حوری

2008-02-24T01:58:00.005-05:00

امشب بعد از خرید، طبق معمول سر راه رفتم تو یه کافه که سوپ بخورم. مهدی و مسعود هم باهام بودن و خوب مخ اونا رو هم زدم که بریم سوپ.

من رو به در نشستم، و اون دو تا رو به روی من. سوپمون تموم شده بود که یه هو در کافه باز شد. من گفتم: "عجب چیزیه!". مسعود و مهدی نمی‌تونستن ببینن چون پشتشون به در بود. البته این جسم بهشتی ثانیه‌هایی بعد از رادار بنده هم محو شد. نکته‌ی جالب توجه اینه که از جهت نگاه مردم می‌تونستی بفهمی الان کجا وایساده! مردم همه، پیر و جوون، زن و مرد، آمریکایی و غیرآمریکایی همه داشتن به یه سمت نگاه می‌کردن. خلاصه جناب حوری غذاشونو گرفتن و رفتن یه جا نشستن. اینجا بود که ... یکی تشنه‌ش می‌شد می‌خواست بره آب بخوره، یکی می‌رفت دستمال کاغذی برداره، اون یکی می‌خواست بره دستشویی، یکی شکر قهوه‌ش کم بود، اون یکی شکرش زیاد بود! خلاصه مردم، هر کسی به هر بهونه‌ای باید یه نظر از نزدیک، حتی اگه شده‌بود برای چند ثانیه، این موجود رو از نزدیک زیارت می‌کرد.

ما خیال کرده‌بودیم که آمریکا دیگه از این خبرا نیست، نگو خوشگلی ایران و آمریکا سرش نمی‌شه.

شایان ذکر است که این پریچهره با دوست پسرشون تشریف آورده‌بودن. جای بسی خشنودیست که حداقل یک نفر تو این دنیا هست که از جمال ایشون فیض ببره!

پانوشت: این عکسی که مشاهده می‌کنید سمبل زیبایی انسان در غرب است.

یک حکایت از سعدی

2008-02-22T17:01:00.005-05:00

یاد دارم که در ایام طفولیت متعبد بودمی و شب‌خیز و مولع زهد و پرهیز. شبی در خدمت پدر رحمت‌الله علیه نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته و مصحف عزیز بر کنار گرفته و طایفه‌ای گرد ما خفته. پدر را گفتم از اینان یکی سر بر نمی‌دارد که دوگانه‌ای بگزارد؛ چنان خواب غفلت برده‌اند که گویی مرده‌اند. گفت: جان پدر، تو نیز اگر بخفتی، به که در پوستین خلق افتی.

نبیند مدعی جز خویشتن را

که دارد پرده پندار در پیش

گرت چشم خدابینی ببخشند

نبینی هیچ کس عاجزتر از خویش

فرار

2008-02-20T02:33:00.003-05:00

شاید مسئله، به مفهومی که الان می‌شناسمش، اولین بار وقتی سوم دبستان بودم برام مطرح شد. اون موقع بابام از تو یه کتابی به اسم "اندیشه‌ی ریاضی" که یه کتاب نسبتاً قدیمی و ترجمه‌ی یه کتاب روسی بود بهم مسئله می‌داد حل کنم. خوب یادمه، مسئله رو می‌شنیدم، کمی فکر می‌کردم و حل نمی‌شد. حسی که اون موقع بهم دست می‌داد این بود که می‌خواستم یه جوری از مسئله فرار کنم، ولی خوب نمی‌شد که. اگه ولش می‌کردم، اگه می‌رفتم سر یه کار دیگه، هر کاری هم که می‌خواستم بکنم مسئله همچنان وجود داشت. خوب می‌دونستم که هیچ راه فراری ازش وجود نداره! یه حس خاصی بهم دست می‌داد که دلم می‌خواست اون مسئله اصلاً وجود نداشته باشه، شاید این راحت‌ترین چیزی بود که می‌شد خواست! اگه اون مسئله وجود نداشت، تنها راهی بود که از شرش خلاص می‌شدم. بلاخره به هر مشقتی بود (برای راحت شدن از اون حس) مسئله رو حل می‌کردم. و بعدش، احساس لذیذی که هنوز که هنوزه به لذیذی روز اولشه میومد سراغم. به بابام می‌گفتم راه حل رو، و بعدش؟ خوب معلومه مسئله‌ی بعدی!

رفتم کلاس چهارم، کلاس پنجم. اندیشه‌ی ریاضی تموم شد، نوبت کتاب هندسه‌ای ملقب به صفاری قربانی شده‌بود. من هندسه‌ی دوی دبیرستان رو از آقای هنرمندیان با همون اطلاعات پنجم دبستانم بیست گرفتم، بدون اینکه ذره‌ای دوم دبیرستان برا هندسه درس بخونم. اینو فقط کسایی که هندسه دو رو با همین معلم پاس کرده‌ن می‌فهمن یعنی چه.

هدفم از این حرف این بود که بگم، هنوز کلاس پنجم دبستانم تموم نشده بود که دیگه هیچ اثری از اون حس فرار از مسئله باقی نمونده بود. مثل اینکه اون حس رو به طور کلی یادم رفته بود. هنوز هم تا یه مسئله می‌بینم، به تنها چیزی که فکر می‌کنم جنگیدن باهاشه. این‌قدر می‌جنگم تا حلش کنم یا تسلیم شم. حتی اگه نتونم حلش کنم، فرار نمی‌کنم. تسلیم می‌شم. فرار اصلاً به ذهنم خطور نمی‌کنه.

ولی، تو زندگی یه چیزای دیگه‌ای هم هست که می‌شه مسئله صداشون کرد. متأسفانه تنها برخوردم با تمامی این گونه مسائل فراره. فرار... سعی می‌کنم فراموششون کنم، سعی می‌کنم پشت گوششون بندازم، هر کاری می‌کنم غیر از جنگیدن باهاشون. اصلاً جنگیدن با اینا رو یاد نگرفته‌ام. حل کردنشون رو یاد نگرفته‌ام. ولی تا دلتون بخواد خوب بلدم فراموششون کنم یا ازشون فرار کنم!

امروز (بهتره بگم دیروز) بعد از ظهر، یکی از اون لحظات حس فرار (البته نه از یه مسئله‌ی علمی) سراغم اومده بود. همین بود که منو یاد حس فرار سال سوم دبستانم (از مسئله‌ی علمی) انداخت.

پانوشت اول: اگر در گروه خاله، عمه، عمو، دایی و ... قرار می‌گیرین، لطفاً با خوندن این نوشته نگران نشین. من حالم خوبه!

پانوشت دوم: یادم رفت بگم. یکی از راه‌های متداول فرار از مسئله، نگاه کردن جوابش آخر کتابه.

نگو

2008-02-16T22:40:00.002-05:00

می‌دونی اون چه موقعیه که شیر سرد، با شکر فراوون خیلی می‌چسبه؟

همه گیر

2008-02-16T06:06:00.001-05:00

برگشته‌ام ایران. دوستان و آشنایان را دیده‌ام. ولی اکنون هنگام بازگشت به آمریکاست، نوبت برگشتن و ادامه دادن درس و دانشگاه. فردا بلیط دارم که برگردم. همه چیز آماده و مرتب است. مشغول بستن چمدان‌ها هستم. ناگهان یادم می‌آید که ...! فراموش کرده‌ام که باید ویزا بگیرم! بله! پاسپورتم را نگاه می‌کنم. حتی فراموش کرده‌ام که وقت سفارت برای ویزا بگیرم. فقط بلیط هواپیما! دلهره، نگرانی، ناراحتی و اعصاب خورد. حالا چی کار کنم؟ کی باید برم دنبال ویزا؟ بلیط فردا چی می‌شه؟! تا کی باید بمونم؟ به دانشگاه چی بگم؟ در این نگرانی‌ها غوطه می‌خورم تا از خواب بیدار شوم. می‌بینم که در تختم هستم. نفس راحتی می‌کشم. بدنم ولی به شدت خسته‌ است.

این رویا، یا رویاهای بسیار شبیه این (مثلاً یادم رفته وقت سفارت بگیرم، یا هر اشتباه مسخره‌ی دیگر...!) رویایی است که در این چند ماه برایم بسیار تکرار شده‌است. بعضی وقت‌ها در فرودگاه موقع سوار شدن به هواپیما به یاد می‌آورم که ویزایی هم لازم است، بعضی وقت‌ها یک هفته زودتر. ولی همگی از یک سنخ‌اند.

ماه اول شاید یک شب در میان این خواب را می‌دیدم. ولی الان بسیار کمتر شده، شاید ماهی یک بار.

شاید برایتان جالب باشد که بدانید که دقیقاً همین رویا را بسیاری از دوستان من که در شرایط مشابه من هستند (تا جایی که به یاد می‌آورم، تمامی کسانی که در این مورد با آنها صحبت کرده‌ام) می‌بینند.

2008-02-14T21:26:00.004-05:00

این ترم دو تا کلاس دارم.

سه‌شنبه‌ها و پنجشنبه‌ها یه کلاس دارم که ساعت دو شروع می‌شه.

دوشنبه‌ها و چهارشنبه‌ها هم یه کلاس دارم که ساعت یک و نیم شروع می‌شه.

هردوی این کلاس‌ها یه جا تشکیل می‌شن.

پریروز (سه‌شنبه) با عجله خودم رو سر ساعت یک به محلی رسوندم که ترم پیش توش کلاس داشتم! در رو باز کردم و دیدم یه عده دیگه سر کلاس هستن. کلی تعجب کردم و در رو بستم. بعد از کمی فکر کردن (و اعتماد به اینکه نمی‌شه اون همه آدم همشون کلاسشون رو اشتباهی اومده باشن)به این نتیجه رسیدم که احتمالاً امروز چهارشنبه‌ست! (حتی ترم پیش هم کلاسم ساعت یک نبود.)

مشت

2008-02-11T02:37:00.000-05:00

اینجا وضعیت قرمز اعلام شده...

مردم به پناهگاه‌ها هجوم برده‌اند...

ارتش آمریکا در آماده باش کامل به سر می‌برد...

سیاستمداران تراز اول گرد هم آمده‌اند تا چاره‌ای پیدا کنند...

بله!

همه منتظر یک مشت محکم هستند.

جوگیر

2008-02-08T04:59:00.000-05:00

User Rating فیلم سنتوری تو imdb در این لحظه 9.2 هست. یعنی از تمام فیلم‌های تاریخ سینما بالاتر. به این می‌گن مردم جوگیر!

کتابخوانی

2008-02-03T13:44:00.000-05:00

این آمریکایی‌ها (بر خلاف چیزی که قبلاً تصور می‌کردم) به شدت فرهنگ کتاب‌خونی دارن. یعنی مثلاً تو فرودگاه دست همه یه کتاب (نه مجله و ...) هست دارن می‌خونن. همین طور تو اتوبوس و ...

ولی این کتابخونیشون حتی به مقدار ناچیزی هم تو بالا بردن شعورشون تأثیر نداره!

این حرفی نیست که فقط من بزنم. خیلی از آمریکایی‌های تحصیلکرده هم اگه باهاشون صحبت کنی به همین نکته اشاره می‌کنن.

پانوشت: البته یه احتمالی که وجود داره ولی بعیده اینه که اینا اگه این کتاب‌ها رو نخونن خیلی بی‌شعورتر از چیزی که الان هستن خواهند بود.

چون است حال ...

2008-01-31T02:05:00.000-05:00

Taghvim.org

اسم سایتیه که هر از گاهی بهش سر می‌زنم. وقتی که می‌خوام بدونم الان چندم آذره، یا چندم بهمن. یا اصلاً بهمن شده یا هنوز تو دی‌ایم.

آره، به همین راحتی! اتفاقاً پارسال هم به همین سایت سر می‌زدم!

پنجم آگوست، (الان چک کردم دیدم می‌شه چهاردهم مرداد) روزی بود که من اومدم اینجا، نزدیک شش ماه پیش. و بعد از حدود یک ماه، وقتی که بر حسب اتفاق دیدم که شهریور شده، فهمیدم که باید از این سایت استفاده کنم.

داستان مشابه داره در مورد فارنهایت و سانتیگراد، البته نه به اون سرعت رخ می‌ده. احتمالاً تا چند وقت دیگه برای پوند و کیلوگرم.

نکته اینجاست که اینا قسمتی از کاره که خیلی واضحه...

پانوشت: به قول مصطفی در حال انجام پروسه‌ی جا افتادن هستیم!

news

2008-01-14T20:52:00.000-05:00

امروز اولین روز ترم جدید بود، و اما از اخبار:

امروز سر اولین جلسه‌ی کلاسی بودم که استادش نه تنها یه ربع زیادی نگهمون داشت، بلکه پونزده تا تمرین هم برای هفته‌ی دیگه داد! تمریناش هم آسون نیستن اصلاً!

امروز در مراسم چایخورون دور هم بودیم و هر کی می‌گفت تعطیلات رو چی کار کرده و ... یه دختر چینی که اون هم امسال اومده اینجا، گفت که از پیتسبورگ پیاده رفته نیویورک!!! اینو که گفت ما همه دهنمون باز مونده بود! یه هفته تو راه بوده و از کنار اتوبان پیاده حرکت می‌کرده. دو شب رو تو هتل و اینجور جاها خوابیده بود و بقیه‌ی شب‌ها رو خونه‌ی مردم! و از همه جالب‌تر اینکه تنهایی این کار رو کرده! خطرات جانی و اینکه ممکنه یا آدم احمق سر راهت سبز شه رو که بذاری کنار، سرما خودش مصیبتیه. چهار بار در طول راه پلیس جلوشو می‌گیره که چی کار داری می‌کنی و ...! وقتی می‌رسه نیویورک پنج ساعت اونجا بوده و بعد با اتوبوس برمی‌گرده. بهش که گفتیم چرا این کار رو کردی، می‌گفت می‌خواستم خودم رو در معرض خطر واقعی و مرگ قرار بدم. این روزا زندگی‌ها جوری شده که خیلی مرگ رو در کنارمون احساس نمی‌کنیم. خیلی هم از مردم تعریف می‌کرد که مردم پنسیلوانیا واقعاً آدم‌های مهربونی هستن و خیلی خوب برخورد می‌کردن و اینا.

ترم پیش سر کلاس ریاضی گسسته یه پسر بور قد بلندی که یه عینک ته‌استکانی هم به چشم داشت میومد. ولی از وسطای ترم دیگه ندیدیمش. سر امتحان آخر هم نیومد. رشته‌ش ریاضی بود و کلاً آدم عجیبی به نظر میومد. امروز در اولین روز سال دوباره زیارتش کردیم، البته یه فرق کوچیکی کرده بود، دیگه پسر نبود! بله، دختر بود.

مرورگر اینترنت!

2008-01-13T09:14:00.000-05:00

سهمت رو در خدمت به بشریت انجام داده‌ای اگر بتوانی:

ریشه‌ی اینترنت اکسپلورر (Internet Explorer) را چنان بسوزونی که دیگه رو هیچ کامپیوتری نشه پیداش کرد.

پانوشت: مگر اینکه تو بیل گیتس باشی!

مصیبت

2008-01-12T13:20:00.000-05:00

به نظر شما جمله بعدی چیه؟

پانوشت: به دست آوردن جمله سوم مدت خوبی وقت ازم گرفت (به عبارتی پوستمو کند)

اسکروچ

2008-01-11T09:22:00.000-05:00

اطلاعات محمدحسین باعث شد که کارتون کریسمسی اسکروچ رو، با کمی تأخیر و این بار به زبان اصلی رو یوتیوب ببینم!

البته این بار کارتون رو بدون سانسور دیدم. شما هم اگه به هر دلیل نتونستین امسال کریسمس این کارتون رو ببینین، لینکش رو یوتیوب اینجا هست.

Netflix

2008-01-10T18:12:00.000-05:00

از دستاوردهای سفر کالیفرنیا اینکه به محض برگشتن به خونه عضو نت‌فلیکس (Netflix) شدم!

نت‌فلیکس یه شرکتیه که فیلم کرایه می‌ده. فیلم‌هاش همه رو دی‌وی‌دی هستن و کیفیتشون هم خیلی خوبه. می‌شه گفت هر فیلمی که فکرشو بکنین رو می‌شه توش پیدا کرد. ولی سبک و سیستم کاریش خیلی جالبه.

اینطوریه که برای عضو شدن باید ماهانه یه مقداری پول بدین و در مقابل پولی که می‌دین می‌تونین هر چی می‌خواین فیلم ازش بگیرین. البته انواع عضویت داره که میزان پولی که در ماه براش می‌دین متفاوته. مثلاً در نوعی از عضویت حداکثر می‌تونه یه فیلم پیش شما باشه و هر وقت این فیلم رو براش فرستادین، اون فیلم بعدی رو می‌فرسته. در نوع‌های دیگه‌ای از عضویت همیشه می‌تونه دو یا سه فیلم پیش شما باشه و بسته به نوع عضویت میزان پولی که در ماه می‌دین مشخص می‌شه. نکته‌ای که هست اینه که هیچ وقت جریمه‌ای بابت دیر پس دادن یه فیلم نخواهید داد، به خاطر اینکه یه فیلم رو هر چقدر بخواهید می‌تونید پیش خودتون نگه دارید (و خوب اینطوری دارین خودتونو از دیدن فیلمای دیگه محوم می‌کنین). نکته‌ی بعدی اینه که همه‌ی فیلماشو با فرست کلاس (First Class) پست می‌کنه و همین طور یه پاکت (که تمبر داره) هم برا شما می‌فرسته که شما لازم نباشه برای برگردوندن فیلم پولی بدین.

سیستم کار کردن باهاش کلاً اینترنتیه. یعنی یه وارد سایتش می‌شین و یه لیست از فیلمایی که دوست دارین ببینین اونجا درست می‌کنین. هر وقت یه فیلم رو بهش برگردوندین، فیلم بعدی لیستتون رو براتون پست می‌کنه و این کار تا زمانی که شما عضو اون شرکت باشین ادامه پیدا می‌کنه.

هیچ وقت پیش نمیاد که یه فیلمی دست یکی دیگه باشه، چون از هر فیلم کلی نسخه دارن، و هر فیلمی هم که وارد بازار می‌شه رو بلافاصله می‌خرن. یه سیستم پیشنهاد فیلم هم داره که با توجه به سلیقه‌ت و اینکه از چه فیلمایی که تا حالا دیدی خوشت اومده، سعی می‌کنه آدمای شبیه تو رو پیدا کنه و فیلمایی که ندیدی و حدس می‌زنه دوست داشته باشی رو بهت توصیه می‌کنه.

خلاصه سبب خیری شد که حداقل چند تا فیلم تو زندگیمون به صورت قانونی ببینیم!

پولش هم بد نیست (مثلاً اینی که من عضوم ماهی ده دلاره)، به نظر من با توجه به اینکه فیلم رو داریم با کیفیت عالی می‌بینیم، و مجبور نیستیم به بدبختی این‌ور اون‌ور دنبال لینک دانلود بگردیم، در مجموع می‌ارزه.

ولی همه‌ی این حرفا رو که بذاریم کنار، از ایده‌ی سازنده‌ی شرکت واقعاً لذت بردم!

رفتم سر کوچه

2008-01-08T22:14:00.000-05:00

رفتم سر کوچه، یه پاکت سیگار بگیرم

رفتم اون دنیا، تا بمیرم

رفتم سر کوچه، یه پاکت سیگار بگیرم

رفتم اون دنیا تا بمیرم

رفتم جیگرکی، دو سه سیخ جیگر بگیرم

گفتش سگت چی؟ زنت چی؟ بچت چی؟

می‌شه یه مرده بود، تو بیمارستان

می‌شه یه مادرمرده، توی قبرستان

می‌شه یه مرده بود، تو تیمارستان

می‌شه یه قرص خورده، توی قبرستان

می‌شه داد زد: آهاااااااااااااااای مردم، کلاً به ...م

رفتم سرکوچه، یه پاکت سیگار بگیرم

رفتم اون دنیا تا بمیرم

رفتم جیگرکی، دو سه سیخ جیگر بگیرم

گفتش سگت چی؟ زنت چی؟ بچت چی؟

حالا ببینااااا، نمی‌ذارن مثه سگگگگگگ، کنار تو ...گی کنم

حالا ببیناااا، نمی‌ذارن مثه خوک، برای او بندگی کنم

رفتم سر کوچه، یه پک.

محسن نامجو، عبدی بهروانفر

پانوشت: نمی‌تونم آهنگشو اینجا بذارم.

San Francisco

2007-12-31T03:41:00.000-05:00

امروز با آرش و شاهین رفتیم سانفرانسیسکو. جاتون خالی خیلی خوش گذشت. تا حالا خیلی شهرها رو جاهای مختلف دنیا دیده‌م، ولی سانفرانسیسکو کلاً فرق می‌کرد. شهر بوی زندگی می‌ده، بوی شادی می‌‌ده. اول ماشین رو یه جایی زیر پل گلدن گیت پارک کردیم و پیاده رفتیم بالا. یه خورده اون اطراف تاب خوردیم و از منظره‌ی واقعاً زیبا لذت بردیم. شاید از نظر جغرافیایی بشه گفت شبیه استانبوله. خیابوناش شیب‌های خیلی زیاد (بیشتر از استانبول) دارن و شهر چند تیکه‌ست که با پل به هم وصل می‌شن.

یه جزیره‌ی نسبتاً کوچیک وسط شهر خودنمایی می‌کنه، آلکاتراز! جایی که مدت‌ها زندان بوده و الان به مکان گردشی تبدیل شده.

یه خیابون به اسم لومبارد Lombard تو شهر هست که به فرم زیگزاگ ساخته شده و اطرافش گلکاری شده و قشنگه.

یه جا کنار آب هست که کشتی‌های ماهیگیری توقف می‌کنن. همون کنار دکه‌های ماهی، میگو، خرچنگ و ... فروشی هست. دقیقاً همون جا، یه گیشه‌هایی هست که ماهی، میگو یا خرچنگ (یا هر چیز دیگه) که تازه از آب گرفته شده رو سرخ می‌کنن و می‌فروشن. غذاشون واقعاً عالی و میگوش بهترین میگویی بود که تا حالا خورده‌م. کلاً به هر کسی که یه موقع گذرش به این طرفا افتاد، اکیداً توصیه می‌کنم که حتماً غذای اونجا رو امتحان کنه.

ولی چیزی که بیشتر از همه به شهر جون می‌داد، دوره گردهایی بودن که بساط موسیقی رو وجب به وجب پهن کرده بودن و می‌نواختن. بعضی گیتار، بعضی دیگه سازهای محلی و عجیب غریب. همه شاد می‌زدن، و بعضیا روش می‌خوندن. اونایی که پیشرفته‌تر بودن، کار خودشون رو سی‌دی کرده بودن و همون جا می‌فروختن. هر جایی که وای می‌ستادیم، می‌تونستیم صدای آهنگ یا خوندن یکی از این دوره گردها رو بشنویم.

آرش با یکیشون سر صحبت رو باز کرد، یه سیاه پوستی بود که لهجه‌شو به سختی می‌شد فهمید. تا ما رو دید، گفت "بگو به چه زبونی صحبت می‌کنی، من هم می‌تونم صحبت کنم". ما هم گفتیم "عمراً". گفت "من خیلی زبون بلدم، بگو!" همین که گفتیم فارسی، به فارسی ازمون پرسید: "چطوری؟". بعد شروع کرد گیتار زدن و چند جمله‌ی اول آهنگ "مرا ببوس" رو خوندن! یه خورده گپ زدیم، یه خورده جوک گفت و کمی خندیدیم. می‌گفت "من تبریز به دنیا اومدم! البته اونجا ما به ترکی حرف می‌زدیم" البته بگذریم که در ادامه‌ی صحبتش گفت که روسیه، ایتالیا و خیلی جاهای دیگه هم به دنیا اومده! وقتی داشتیم می‌رفتیم به فارسی گفت"خدافظ".

راستی اینجا چند تا عکس گذاشتم.

Golden Gate Bridge

2007-12-31T01:19:00.000-05:00

این پل یکی از معروف‌ترین جاذبه‌های دیدنی آمریکاست.

خیلی به طول پل و اینکه چه سالی ساخته شده و اینکه تا چه زمانی بلندترین پل معلق دنیا بوده یا حتی اینکه الان چندمین طولانی‌ترین پل معلق دنیاست کاری ندارم.

ولی می‌خوام یه چیزی که خیلی توجه خودم رو در مورد این پل جلب کرد بگم.

این پل یکی از مراکز اساسی خودکشی در آمریکاست! در حال حاضر به طور متوسط هر دو هفته یه نفر خودشو از بالای این پل پرت می‌کنه تو آب. از زمانی که از پل می‌پری (خدانکنه!) تا زمانی که به آب می‌رسی حدوداً چهار ثانیه تو راهی و فشار ضربه‌ی آب به حدیه که استخون‌ها رو خورد می‌کنه. خیلی وقت‌ها جسد کسی که خودکشی کرده هرگز پیدا نمی‌شه، و خیلی وقت‌ها، یه جسدهایی پیدا می‌شه که حدس می‌زنن طرف خودشو پرت کرده بوده پایین.

و اما برای مبارزه با خودکشی از روی این پل، تدابیر مختلفی اندیشیده شده که بعضی‌هاش خیلی جالبه. اولاً که شب اجازه نمی‌دن که پیاده روی پل بری. یعنی مامور اونجا هست و جلوتو می‌گیره. به طور کلی همیشه یه آدمایی اون اطراف مشغول پرسه زدن هستن و اگه به کسی شک کنن سریع می‌رن که یه وقت کار دست خودش نده. ایده‌ی دوم یه تلفن‌هایی هست که در سرتا سر پل نصب شده. این تلفن‌ها مستقیم به یک روانشناس وصله و اگه گوشیو برداری سعی می‌کنه که باهات صحبت کنه و از تصمیم منصرفت کنه (شاید هم فقط سرگرمت کنه که اون مأمور برسه و بگیردت). ایده‌ی سوم، که هنوز پیاده‌سازی نشده و در حال بحثه، اینه که اونجا ایستگاه پرش بانجی احداث کنن. (پرش بانجی یه تفریحیه که مردم با یه فنر مخصوص که بهشون وصله به حالت سقوط آزاد می‌پرن بدون اینکه اتفاقی براشون بیفته) از این طریق می‌خوان جذابیت اون مکان برای خودکشی رو از بین ببرن!

البته شاید الان بگین که خوب چرا به جای این کارا، نرده‌ی کنار پل رو بالاتر نمی‌برن که کسی نتونه خودشو از پل بندازه پایین. جواب (حد اقل تا جایی که من فهمیدم) اینه که هم خرجش خیلی زیاده (چون معماری ساختار پل طوریه که همین جوری نمی‌شه یه چیزی بهش اضافه کرد) و هم خیلی‌ها با از بین بردن ظاهر پل مخالفن. تخمین هزینه برای بالا بردن نرده‌های کنار پل بین پونزده تا بیست میلیون دلاره.

جالبه که بدونین تک و توک بودن کسایی که از پل پریدن و زنده موندن، ولی تا به حال تنها یه نفر بوده که دوبار از اون پل پریده. زن جوونی که در ابتدای سال هزار و نهصد و هشتاد و هشت از اون پل می‌پره و زنده می‌مونه، در انتهای همون سال دوباره می‌پره و می‌میره!

پانوشت: ببخشید که خیلی از مرگ و میر گفتم، راستی عیدتون با کمی تأخیر مبارک.

جل‌الخالق

2007-12-28T03:30:00.000-05:00

روی این لیوان رو بخونید ببینید جنسش چیه! من که باورم نمی شه

T-Shirt

2007-12-28T03:24:00.001-05:00

از این چند تا تی شرت خوشم اومد، گفتم عکسشو بذارم شما هم ببینید. (اینم از آثار الافی مطلق!)

جرقه

2007-12-24T00:08:00.000-05:00

بعضی وقتا با یه جرقه آدم پرت می‌شه به کلی وقت پیش. الان من همون‌طور شدم...

پرت شدم به یه شبی که کنار بخاری نشسته‌بودم، مشقم رو می‌نوشتم. نمی‌دونستم داس چیه. از مامانم پرسیدم، الان برام خیلی جالبه که وقتی ازش پرسیدم تعجب کرد، یه طوری که انتظار داشت من بدونم داس چیه. اون روزا، روزایی بود که مارک مداد قرمز خیلی مهم بود، بعضی‌هاش خوش‌رنگ بودن و آدم کیف می‌کرد باهاشون بنویسه، بعضی دیگه نه تنها بدرنگ بودن، خوب هم نمی‌نوشتن، یعنی اصلاً نرم نبودن، با یه حالت بی‌رنگی رو کاغذ لیز می‌خوردن. اون روزا زمانی بود که یکی از مهم‌ترین وظایفت این بود که وقتی برمی‌گردی خونه، پاک‌کن و تراشت همچنان همراهت باشه. چقدر دردناک بود صحنه‌ای که مداد رو تراشیده‌بودی، ولی وقتی می‌خواستی بیاری بیرون، نوکش تو تراش جا می‌موند، دوباره از نو! همیشه مدادهام قبل از اینکه خیلی کوچیک بشن گم می‌شدن. کلاس دوم که رفتم، یه چیزایی اومده بود که می‌زدن سر مدادهای کوچیک، که قدشون بلند شه و بازم بشه دست گرفتشون. به عشق اونا هم که بود می‌خواستم یه بار مدادم رو گم نکنم تا اینکه برم یکی از اونا بخرم. اونو خریدم، سر مدادم زدم، ولی بعد از اون دیگه انگیزه‌ای نداشتم که مداد کوچیک داشته‌باشم! یه خط‌کش‌هایی بود (هنوز هم هست؟) که دور دست می‌پیچید، یه حالت فلزی داشت. من گیر داده بودم که از اونا می‌خوام، مامان می‌گفت به درد نمی‌خوره. خوب راست هم می‌گفت، بعضی وقتا که داشتی باش خط‌کشی می‌کردی یه دفعه جمع می‌شد. یه خط‌کش‌های دیگه‌ای هم بود (هنوز هم هست) که تکونش که می‌دادی تصویر عوض می‌شد، ولی ایراد اصلیشون این بود که معمولاً خیلی کوچیک بودن، مثلاً دوازده سانتی. مامان اصرار داشت که خط‌کش باید حداقل بیست سانت باشه. یه خط‌کش سی‌سانتی هم داشتیم که تو خونه بود همیشه. اگه می‌خواستم ببرم مدرسه تو کیفم می‌شکست. یادش به خیر، دفترها رو اول سال جلد می‌کردیم، بعدش خط‌کشی. یادمه همیشه یکی از مشکلات پیش رو این بود که کی خط‌کشی دفتر تموم می‌شه. و صفحات سفید خط‌کشی شده یه جور سرمایه تلقی می‌شد. اواخر سال اول که بودم، مد شده بود که فقط یه طرف صفحه رو خط‌کشی می‌کردن. یه خط‌کشی‌هایی هم وجود داشت که لبه‌ش حالت موجی داشت که خط‌کشی کنار صفحه رو خوشگل کنه. بعضی‌ها هم که خیلی پایه بودن، دوتا خط کنار هم می‌کشیدن. کلاس سوم بودم فکر کنم که دفترهای خط‌کشی شده وارد بازار شد! یکی از معضلات دیگه، پاک‌کن بود. یادمه اون موقع پاک‌کن‌های خاجی خفن صد تومن بود، در صورتی که پاک‌کن معمولی بیست تومن بود. اگه پاک‌کن گرون می‌خواستی باید حواست می‌بود که گمش نکنی. پاک‌کن اون اول اول، موقع افتتاحش خیلی خوب بود. چون هم طرفش سفید بود. ولی یه خورده که باهاش پاک می‌کردی، گوشه‌ش سیاه می‌شد، بعد به جای اینکه خوب پاک کنه، دفتر رو سیاه می‌کرد. نامرد یه جوری هم سیاه می‌کرد که دیگه پاک نمی‌شد. این جور موقع‌ها فرش یا موکت بود که به کمک می‌اومد، اگه پاک‌کنت سیاه بود، اول یه خورده رو موکت می‌کشیدی که سفید بشه، بعد باهاش پاک می‌کردی. جامدادی دوباره یکی از لذایذ زندگی بود. چیزی بود که می‌شد باهاش کلی خوشحال شد و خوشحال موند. جامدادی‌ها معمولاً به شکل مکعب مستطیل بودن که دو طرفشون در داشتن. معمولاً یک طرف (در بعضی موارد هر دو طرف) دو تا در داشت، یه کوچیک یه بزرگ، که برای قسمت بندی جامدادی استفاده می‌شد. قسمت کوچیک‌تر جای پاک‌کن و تراش بود. یکی از مشکلات هم این بود که خطکش توشون جا نمی‌شد. یادمه یه بار عمه برام یه جامدادی کادو آورده بود که خیلی خفن بود. پنج تا دکمه داشت که هر دکمه رو می‌زدیم یکی از درهاش باز می‌شد. دماسنج داشت. مامان خیلی گفت اینو نبر مدرسه گم می‌کنی. ولی آخه اگه مدرسه نمی‌بردم تو خونه به چه درد می‌خورد. خلاصه که بردم مدرسه، زنگ تفریح همه رو از کلاس بیرون می‌کردن، وقتی برگشتم دیگه تو کیفم نبود. همون روز اول! به همین سادگی! کلاس سوم بودم اون موقع.

پانوشت اول: الان که نشسته‌م دارم این چرت و پرت‌ها رو می‌نویسم، نه چمدونم رو بستم، نه ظرفا رو شستم نه هیچ اقدام مثبت دیگه‌ای در جهت سفر فردام کرده‌م!

پانوشت دوم: فردا قراره برم سانفرانسیسکو. ظهر از اینجا راه می‌افتم و شب می‌رسم اونجا. حدود شیش ساعت پروازه. دو ساعت هم یه جا تو راه توقف هست (برا نهار و نماز!) قراره که Ian شوهر دختردایی گرامی بیاد فرودگاه دنبالم.

پانوشت سوم: پریشب یه شب یلدای به یاد ماندنی رو خونه‌ی مهدی تا صبح سپری کردیم.

پانوشت چهارم: مسئله‌ای که روش فکر می‌کردم، امروز با کمک بهروز و با یاری اتحاد فیل و فنجون حل شد! هرگز تصور نمی‌کردم که یه زمانی تو ریسرچم ممکنه کارم به اتحاد فیل و فنجون بکشه!

فال شب یلدا

2007-12-23T13:29:00.001-05:00

کشتی کج

2007-12-18T10:30:00.000-05:00

یکشنبه‌ شب رفتیم تماشای یه مسابقه‌ی کشتی‌کج!

هر چند بلیط مجانی به علاوه‌ی پذیرایی خیلی خوب اونجا در این رفتن بی‌تأثیر نبود، ولی دلیل اصلی رفتنم حضور قهرمان محبوب دوران بچگیم بود.

فکر کنم حدود پونزده سال پیش بود که خیلی با علاقه کشتی کج دنبال می‌کردم. اون موقع طرفدار پر و پا قرص The Undertaker بودم و خوب اون هم همیشه می‌برد و همه رو ‌می‌زد. این داستان ادامه داشت تا یه زمانی حس کردم که اینا واقعی هم رو نمی‌زنن. اول شک کردم، بعد با دقت بیشتری نگاه کردم و مطمئن شدم. از اون به بعد دیگه مسابقات رو تماشا نکردم.

جالبه برام که خیلی از کسایی که این مسابقات رو دیدن یا می‌بینین نمی‌دونن که کاملاً یک نمایشه. یعنی آدما با سناریوی قبلی می‌رن تو میدون، و طبق برنامه هم رو کتک می‌زنن. ضربات مشت و لگدشون بعضاً محکمه، و مثلاً یه آدم عادی اصلاً نمی‌تونه اونا رو تحمل کنه، ولی ضربات اساسیشون (مثلاً از بالا می‌پرن رو سر یکی) کاملاً نمایشیه. اگه شما از اون دسته آدم‌هایی هستین که فکر می‌کنین اینا واقعیه، اینجا رو بخونین.

ولی خوب علی‌رغم حرف‌های بالا، بدم نمی‌اومد که برم و یادی از اون زمانا بکنم. خیلی جالب بود برام که سالن کاملاً پر شده بود! و کسایی که برای تماشا اومدن بچه نبودن، همه آدمای بزرگسالی بودن که با پلاکاردها و لباس‌های مخصوص کشتی‌کج‌گیرهای محبوبشون اومده‌بودن و تو صف وایساده بودن که وارد ورزشگاه شن. اینا آدمایی بودن که مبلغی بین سی دلار تا صدوپنجاه دلار پول داده بودن که بیان بازی رو از نزدیک تماشا کنن و در تمام طول مسابقه، آرتیست مورد علاقه‌شون رو با صدای بلند تشویق می‌کردن. آدم وقتی این جماعت رو می‌بینه، دیگه براش عجیب نیست که جورج بوش رئیس جمهور آمریکا باشه.

حالا در مورد خود مسابقات هم یه چیز جالب بگم. حدود چند سال پیش یه نفر (یکی از آرتیست‌ها) تو این مسابقات کشته می‌شه. خوب خیلی عجیب بوده، چون با حرکات نمایشی هم رو می‌زنن. بعد که بررسی می‌شه، قاتل (اون آرتیست دیگه) قبل از مسابقه دراگ (Drug) مصرف کرده‌بوده. از بعد از اون جریان همیشه قبل از مسابقات از این موجودات تست الکل و دراگ می‌گیرن و حدود چهار سال پیش، یازده نفر رو از مسابقات اخراج می‌کنن.

شیوه‌ای که شرکت تولید کننده‌ی این برنامه‌ها مردم رو به ورزشگاه می‌کشونه، یا مجبورشون می‌کنه که پول بدن و بازی رو از کانال تلویزیونی تماشا کنن خیلی جالبه. اینطوریه که یه داستان می‌سازه، هر هفته دوشنبه‌ شب و پنجشنبه شب این داستان رو به طور مجانی از تلویزیون پخش می‌کنه. مثلاً فلانی به بهمانی یه چیزی می‌گه، اون یه چیزی جوابش می‌ده و غیره. بعد انتهای داستان به اینجا می‌رسه که اینا یه شب می‌رن تو میدون که همدیگه رو بزنن. همه‌ی مردمی که داستان رو دنبال کرده‌ن کنجکاون که بدونن آخرش چی می‌شه، برا همین یا پا می‌شن می‌رن سالن (اگه اون برنامه تو اون شهر برگزار شه) یا پول می‌دن و قسمت آخر رو از تلویزیون تماشا می‌کنن.

صحنه‌ای که اون غول‌های بیابونی بعد از بازی کردن سناریوشون داشتن با ماشین‌های آخرین مدل از ورزشگاه خارج می‌شدن و مردم عین مور و ملخ دور این ماشینا جمع شده بودن که برای یک ثانیه آرتیست مورد علاقه‌شونو از نزدیک ببینن، صحنه‌ی پر معنایی بود.

2007-12-16T06:59:00.000-05:00

هفته‌ی دومی که اینجا بودم، یه روز که منتظر سرویس بودم یه خانوم پیری سر صحبت رو باهام باز کرد. می‌گفتش که اول یه جای دیگه (یادم نیست کجا) بودن و بعداً برا اینکه دخترش می‌خواسته تو این دانشگاه درس بخونه اومدن اینجا. دخترش الان مدت‌هاست که فارغ‌التحصیل شده و رفته ولی اون خانوم هر روز به دانشگاه می‌آد. می‌گفت محیطش بهم آرامش می‌ده و هیچ جایی رو به اندازه‌ی اینجا دوست نداره. تقریباً همه‌ی کارمندای جاهای مختلف دانشگاه می‌شناسنش و باهاش دوستن.

زمانی که برا درس خوندن دخترش اومدن اینجا، خودش هم رفته دانشگاه پیتسبورگ که زبان‌شناسی بخونه. الان یادم نیست که در چه مقطعی و چه جوری می‌خونده.

کمی که صحبت کردیم ازم پرسید که: اسمت چیه؟

منم گفتم: امین.

گفت: اسم قشنگی داری، آیا این تو ایران یه اسم رایجیه؟

گفتم: نه خیلی. تو مگه می‌دونی یعنی چه که می‌گی قشنگه؟

گفت: آره، یعنی honest.

من که به شدت کف کرده بودم، پرسیدم: از کجا می‌دونی؟

گفت: خوب من زبان شناسی خوندم دیگه.

در مجموع حدود ده دقیقه‌ای صحبت کردیم. بعد از اون چند بار تو دانشگاه از دور دیدمش که با این و اون گپ می‌زد. تا اینکه چند روز پیش، بعد از گذشت حدود چهار ماه سوار سرویس بودم که اون هم سوار شد. تا سوار شد گفت: سلام امین!

پانوشت: اینجا الان نزدیک به سه هفته‌ست که ابرها تفاوت روز و شب رو به حداقل رسونده‌ن.

فلانی

2007-12-13T19:33:00.000-05:00

فرض کن یه فلانی‌ای هست که خیلی ازش خوشت نمی‌آد. یعنی رفتار و حرکاتش یه جوریه که حال نمی‌کنی باهاش. حالا فرض کن یه بابایی یه روز می‌آد بهت می‌گه که تو خیلی شبیه فلانی‌ای!

اینجا چند حالت وجود داره:

اول: این بابا اون فلانی رو درست نمی‌شناسه

دوم: این بابا تو رو درست نمی‌شناسه

سوم: تو فلانی رو درست نمی‌شناسی

چهارم: هیچ‌کدام

نقطه کور

2007-12-11T00:18:00.000-05:00

این آمریکایی‌ها و به طور کلی این غربی‌ها خیلی زیاد تو غذاشون اسفناج می‌خورن. من تا حالا غذاهای خیلی زیاد و متنوعی دیدم که ماده‌ی اصلیش اسفناجه. از طرف دیگه ماست رو هم تقریباً با همه چی ترکیب می‌کنن و می‌خورن مثلاً ماست و توت فرنگی. این وسط خیلی جالبه برام که یکی از بهترین ترکیبات ماست، و همین طور یکی از بهترین ترکیبات اسفناج، یعنی ماست‌واسفناج از دستشون در رفته!

معمای حل شده

2007-12-08T04:49:00.000-05:00

همیشه تو خوابام یه منظره‌ای رو می‌دیدم که نمی‌دونستم کجاست. مکان کاملاً آشنا بود، و دیگه از بس تو خواب دیده بودمش آشناتر هم شده بود. ولی نمی‌دونستم از کجا اومده.

فقط خواب‌هایی که با دلهره و ناراحتی همراه بود ممکن بود تو اون مکان اتفاق بیفته. البته به مرور زمان و هر چی بیشتر گذشت اون مکان تو خواب‌هام کمتر و کمتر شد. و خوب فکر کنم که الان دیگه کمتر از سالی یه بار اونجا رو تو خواب می‌بینم.

بلاخره چند روز پیش فهمیدم که اولین بار اونجا رو کجا دیدم!

مکانی که دارم در موردش صحبت می‌کنم یه حمومه. حدود شونزده هفده سال بود که خواب اونجا رو می‌دیدم ولی نمی‌دونستم اولین بار کجا دیدمش! به صورت کاملاً اتفاقی، یعنی اصلاً نمی‌دونم چه جوری شد، ولی یه دفعه بهم احساس: "آهاااااااااااا!!!" دست داد! آره، اون حموم مال فیلم حسن کچله.

اونجا رو یه بار تو بیداری و بعدش بارها و بارها تو خواب دیدم. سریع رفتم سر اینترنت، و دوباره همون مکان رو تو بیداری بعد از سال‌ها دیدم.

خونه‌ی دایجون مهدی بودیم (خونه قبلیشون). اون موقع فقط اونا ویدئو داشته‌ن. یادش به خیر، کلی چیز مهمی بود ویدئو. تو یه کیف سامسونت، یه جا قایمش می‌کردن و هر وقت قرار بود فیلمی باشه، در می‌آوردن وصلش می‌کردن. کلاً ویدئو ممنوع بود و یادمه که حمل و نقلش مثل قاچاق می‌موند. این زمان همون زمانیه که که نوار کاست رو باید تو ماشین قایم می‌کردن.

پانوشت: اون موقعی که اون فیلم رو دیدم کلی جاهاش کاملاً برام بی‌معنی و نامفهوم بود. بعداً که بزرگتر شدم هر از گاهی یکی از اون جاهای نامفهوم به صورت اتفاقی یادم میومد. مثلاً، در یکی از آخرین صحنه‌های فیلم، وقتی حسن کچل می‌ره که همزاد عمرشو بگیره، همزاد می‌گه که عمر تو دیگه مال خوت نیست، مال اونیه که پشت اون درخت وایساده (چلگیس پشت درخت بود). برای من اون موقعی که فیلم رو دیدم اصلاً این جمله قابل درک نبود. پیش‌دانشگاهی که بودم یه دفعه خود به خود این صحنه یادم اومد، و اون موقع جواب ابهامم رو بعد از حدود پونزده سال گرفتم!

2007-12-06T18:15:00.000-05:00

یه مدل جدید پیتزا که اینجا کشفش کردم پیتزای فتا اسفناجه. منظور از فتا، پنیر فتا یا همونیه که ما برا صبحانه می‌خوریم. اصلاً به نظر نمی‌رسه که ترکیبش با اسفناج اینقدر عالی شه. به این پیتزا، پیتزا یونانی هم می‌گن که مواد اصلیش نون پیتزا، پنیر پیتزا، رب گوجه، اسفناج، پنیر فتا و زیتون سیاهه.

پانوشت دوم: چند شب پیش داشتم حافظ می‌خوندم، کلی دلم هوس شب شعر کرده بود. فردا صبحش یه ایمیل با عنوان شب شعر برام اومد. قرار دو هفته‌ی دیگه‌س!

پانوشت چهارم: یه امتحان آخر هفته‌ی دیگه، از نوع خونه ببر، مصادف با شب یلدا، منتظرمه!

پانوشت سوم: همه‌جا برف نشسته... خیلی زیباست...

پانوشت اول: ته‌مونده‌ی سرد پیتزا که از تو یخچال در میارم، همیشه بیشتر از خود پیتزا می‌چسبه! یه بار تصمیم گرفتم که یه پیتزا رو دست نخورده بذارم تو یخچال ببینم نکته‌ش تو ته‌موندگیشه یا تو سردیش.

2007-11-26T23:44:00.000-05:00

سرم خیلی شلوغ شده
یکی از درسام هفته ی آخرشه
و دو روز بعد از جلسه آخرش امتحان پایان ترمش
همین...

اینم از جشن شکرگزاری ما

2007-11-23T09:17:00.000-05:00

دیشب یه شب خاص، و نقطه‌ی عطفی در زندگی پیتسبورگی من بود!

بعد از تحقیقات بسیار تونستم مکان مورد نظر را در یکی از محله‌های اطراف دانشگاه پیدا کنم، موضوع را با آندره در میان گذاشتم و خوشبختانه اون هم استقبال کرد.

دیروز ظهر آندره اومد خونه‌ی من، ناهار جشن شکرگزاری رو خوردیم و کمی گپ زدیم. آندره با خودش وسایل قهوه‌سازی‌شو آورده بود. (ایتالیایی‌ها در مورد قهوه‌ای که می‌خورن خیلی حساس هستن، آدمایی که به ایتالیا سفر کرده‌ن اصولاً بهترین قهوه‌ی عمرشونو اونجا خوردن و قهوه‌های کشورهای دیگه معمولاً برای ایتالیایی‌ها غیرقابل تحمله) خلاصه رفت تو آشپزخونه و یه کارایی کرد و یه چیزایی رو با هم قاطی کرد. من که خیلی نفهمیدم چی شد، ولی می‌دونم که آخرش چیز خیلی خوبی از کار در اومد.

بعد از قهوه به محل مورد نظر چند بار زنگ زدیم، ولی کسی گوشی را بر نمی‌داشت، خلاصه تقریباً نا امید شده‌بودیم که دیدم موبایلم زنگ می‌خوره. روزای معمول (طبق چیزی که تو سایتشون نوشته بودن) ساعت چهار شروع به کار می‌کنن، ولی دیروز چون تعطیل بود، ساعت شیش شروع به کار کرده‌بودن. خلاصه گفتن که باز هستن و ما با خوشحالی و بدون تلف کردن ثانیه‌ای به سمت اونجا حرکت کردیم.

در طول راه مرتب ذهن آندره رو آماده می‌کردم که خیلی شوکه نشه وقتی می‌رسیم اونجا. اونم راحت با قضیه برخورد می‌کرد و خیلی کنجکاو بود که این موجودی که من ازش حرف می‌زنم چه جور چیزیه.

وقتی رسیدیم، یه نفر اومد و اول کارت شناساییمون رو دید که هیجده سالمون باشه. (آخه زیر هیجده سال رو اونجا راه نمی‌دن)

جاتون خالی خیلی خیلی خوش گذشت. مکان در مقایسه با همتایان ایرانی خودش به مراتب بهتر بود (تو ایران هیچ‌وقت همچین کیفیتی رو در مکان‌های عمومی تجربه نکرده‌بودم!) آندره که مرتب ازم تشکر می‌کرد که با همچین چیزی آشناش کرده‌م! چون بیشتر از این تعریف کردن می‌تونه برا بعضیا بد‌آموزی داشته باشه، در همین حد اکتفا می‌کنم.

از اونجایی که مجبور بودم پیاده خونه برگردم، می‌بایستی اعتدال رو رعایت می‌کردم، ولی واقعاً سنگین بود!

اینجا یه چندتا عکس گذاشته‌م اگه دوس داشتین یه نگاهی بندازین.

پانوشت اول: خیلی فکر بد در موردم نکنین، یه خورده‌ش اشکالی نداره.

پانوشت دوم: پریروز که پیش راوی (استاد راهنما) بودم، بهم توصیه کرد که برم یه خورده استراحت کنم و احتیاج به ریلکس شدن دارم، منم در اجرای فرمانش کوتاهی نکرده‌م! (بگذریم از اینکه وقتی این حرفو بهم زد کلی پیش خودم خجالت کشیدم)

زمان

2007-11-20T12:15:00.000-05:00

خیلی خیلی داره زمان تند می‌گذره! گذشتن یه هفته دقیقاً مثل یه پلک زدن شده!

ایران که بودم، همیشه دوشنبه که تموم می‌شد، می‌گفتم کمر هفته شکسته. دوشنبه که می‌گذشت انگار هفته تموم شده‌بود.

اینجا هم دوشنبه که می‌گذره انگار هفته تموم شده (در نظر داشته باشید که دوشنبه اولین روز هفته‌س) اصلاً دوشنبه نیمده هم انگار هفته تموم شده!

بازهم تقلب

2007-11-19T22:30:00.000-05:00

یکی از ورودی‌های امسال دانشکدمون یه پسر ایتالیاییه که اسمش هست مارکو. با هم سلام علیک داریم، بچه‌ی باحالیه. فوتبال که بازی می‌کردیم به من می‌گفت رضایی (منظورش رحمان رضایی بود) آخه تنها بازیکن ایرانی بود که تو سری‌آ می‌شناخت. یکی دو بار هم خونشون دعوت کرد که من نرفتم.

چند روز پیش دیدمش که خیلی ناراحت بود. وقتی ازش پرسیدم فهمیدم قضیه این‌طوری بوده:

چند وقت پیش امتحان میان‌ترم داشته، سر امتحان وقتی یه مسئله رو حل می‌کنه، از بغل دستیش می‌پرسه جواب اینه، بغل دستیش هم سرشو به نشانه‌ی تأیید تکون می‌ده. فقط همین! یعنی بغل دستیش حتی حرف هم نمی‌زنه. اتفاقی که می‌افته اینه که چند روز بعد مارکو یه ایمیل از استاد درس می‌گیره که فلان موقع بیاین دفتر من، چون من شک دارم که شما تو امتحان تقلب کرده باشین. اینم که خیلی با استاد رفیق بوده ایمیل رو به حساب شوخی می‌ذاره و سر موقع در دفتر استاد حاضر می‌شه. جریان اینطوری بوده که یکی از دانشجوها وقتی این صحنه رو می‌بینه به استاد می‌گه که مارکو و فلانی سر امتحان با هم حرف زدن، مارکو هم پیش استاد اعتراف می‌کنه که حرف زدیم ولی فقط در همین حد بود. راه حل‌ها و جواب بقیه‌ی سؤال‌ها هم مؤید اینه که اینا تقلب جدی نکرده‌ن، ولی استاد به شدت عصبانی می‌شه. نتیجه اینکه مارکو و بغل دستیش (دلم برا اون بنده خدا واقعاً می‌سوزه، منم جای اون بودم همون کار رو می‌کردم!) میان ترم رو صفر می‌گیرن و استاد جریان تقلب رو به کمیته مربوطه گزارش می‌ده. تو اون کمیته قراره تصمیم‌گیری ‌شه که اینا می‌تونن به تحصیل تو این دانشگاه ادامه بدن یا نه! خلاصه این دو نفر هم می‌رن پیش رئیس کمیته با هزار خواهش و تمنا که شاید یه کاری بتونن بکنن. کمیته هنوز تشکیل نشده، ولی رئیس کمیته هرچند که بهشون گفته خیلی نگران نباشن (به خاطر اینکه اعتراف کردن، و همچنین جواب و راه حلاشون اصلاً مثل هم نیست) ولی خیلی باهاشون بد صحبت کرده... (استاده که یه چیزی تو این مایه‌ها گفته که برین فقط نبینمتون!)

حالا نکته‌ی جالب اینجاست که کسی که این خبرچینی رو کرده یه دانشجوی آمریکاییه که اصلاً تلاشی نکرده برا اینکه هویتش مخفی بمونه. یعنی کارش رو کاملاً موجه و خوب می‌دونسته و خودش علناً گفته که کار اون بوده.

من شخصاً خیلی دوس دارم که امکان انجام تقلب تو محیط اطرافم به صفر برسه. واقعاً احساس بدی داشتم مواقعی که می‌دیدم آدما تو شریف چقدر زیاد سر امتحان تقلب می‌کردن و بدتر از اون مواقعی بود که استاد هم می‌فهمید ولی تلاشی برای جلوگیری نمی‌کرد. گرچه با کار اون دانشجوی آمریکایی هم کاملاً موافقم، ولی فکر نمی‌کنم که خودم هیچ موقعی بتونم این کار رو انجام بدم.

پانوشت: دوستانی که خارج از کشور مشغول تحصیل هستن، کمی حواسشون رو جمع کنن!

لیاقت

2007-11-18T01:20:00.001-05:00

هر کسی لیاقتش یه چیزه...

معنی این جمله لزوماً این نیست که یکی لیاقتش بیشتره، یکی دیگه کمتر.

هر کس خوشحالی رو تو یه چیز می‌بینه، دنبال یه چیزه و...

از یه حرفایی مثل: انسان بودن، اخلاق داشتن، خوب بودن، کار خوب کردن و ... حالم به هم می‌خوره!

یه نظریه‌ای هست که می‌گه، علت اینکه وقتی آدم بدبخت می‌بینی ناراحت می‌شی اینه که در سیر تکامل، این صفت انتخاب شده، به عبارت دیگه، آدمایی که از دیدن آدم بدبخت ناراحت نمی‌شدن در چرخه‌ی تکامل از بین رفته‌ن. شایدم میمونایی که از دیدن میمونای بدبخت ناراحت نمی‌شدن از بین رفته‌ن.

حرفام تکراریه؟

پس حواست باشه که خوشحالیت کجاست.

یه فیلمی هست به اسم The Pursuit of Happyness. یه کتابی هم هست به همین اسم که از روش فیلم رو ساخته‌ن. سرگذشت واقعیه یه آدمیه که تو جوونی جا برا خوابیدن نداشته، ولی الان یکی از پولدارترین آدمای دنیاست. تو این فیلم، خوشحالی پولداری معنی می‌ده.

شاید مساوی دونستن پولداری و خوشحالی برا شما احمقانه به نظر بیاد. ولی... ولی فقط می‌خوام بگم که... ولش کن!

آدما سه دسته‌ن: دسته‌ی اول اونایی که خوشحالیشون رو (خودشون به طور ناخودآگاه و تا حدی هم خودآگاه) تو چیزایی که دارن تعریف می‌کنن و زندگیشون یه جوریه که فقط دنبال چیزایی می‌دون که احتمالاً بش می‌رسن. این‌جور آدما خیلی فکر نمی‌کنن به اینکه چه چیزایی ندارن. دسته‌ی دوم برعکس، همیشه شاکی‌ان از چیزایی که ندارن و فقط در خیالات ممکنه بهش برسن. مثلاً ممکنه به فلان شاهزاده حسودی کنن، یا در حالت‌های متعادل‌تر از شرایط محیط اطراف گله کنن و غر بزنن. و اما دسته‌ی سوم، فقط امیدوارم خدا بشون رحم کنه!

پانوشت: انتظار نداشته باشین که حرفی رو به طور صریح تو این نوشته، یا کلاً تو این وبلاگ بزنم. این نوشته فقط یه درد دل ساده بود، بدون اینکه بخوام... بدون اینکه بخوام... ولش کن!

تعطیلات و تحقیقات!

2007-11-17T01:49:00.001-05:00

این چند وقت تا حدی سرگرمیم اینه که ببینم کریسمس یا جشن شکرگزاری کجا می‌شه رفت. البته برا جشن شکرگزاری الان دیگه خیلی دیر شده!

اول به این نیت می‌رم تو سایت Orbitz که قیمت بلیط‌ها رو ببینم، بعد کلاً یادم می‌ره که برا چی اومدم و شروع می‌کنم هی شهرهای مختلف و تاریخ‌های مختلف رو برای مبداٌ و مقصد زدن که ببینم قیمت‌ها چه جوریه.

از نکات جالب اینجا اینه که همیشه بلیط هواپیما هست! یعنی همین الان که اینجا نشستم می‌تونم رو اینترنت برای چند ساعت دیگه به هر جایی بلیط بخرم، بعد پا شم برم فرودگاه، کارت شناسایی نشون بدم و سوار هواپیما شم. تا اونجایی که من دستگیرم شده، بلیط تموم نمی‌شه، فقط گرون‌تر می‌شه. البته نه خیلی شدید. ولی مثلاً اگه آدم دو ماه زودتر اقدام کنه می‌تونه خیلی خیلی ارزون بخره.

دیگه اینکه کلاً بلیط هواپیما اینجا ارزونه (حتی اگه دیر بخری). مثلاً فاصله‌ی تهران تا فرانکفورت تقریباً با فاصله‌ی اینجا تا سانفرانسیسکو برابره، ولی قیمت بلیط اینجا تا سانفرانسیسکو خیلی ارزون‌تره.

حالا اینا رو که بذاریم کنار، اینجا با اتوبوس رفتن گرون‌تر از با هواپیما رفتن تموم می‌شه! یعنی اگه حتی آدم بخواد در آخرین لحظات هم بلیط هواپیما بخره، احتمالاً از بلیط اتوبوس کمتر باید پول بده. البته خوب در مورد مسیرهای خیلی کوتاه (مثلاً دوساعته با اتوبوس) قطعاً این حرف صادق نیست.

حالا که بحث از پرواز شد، بگم که فرودگاهاشون واقعاً بزرگه! مثلاً فرودگاه شیکاگو که من موقع اومدن به پیتسبورگ ازش عبور کردم، تعداد پروازهاش به طور میانگین (بیشتر از دوهزار و پونصد پرواز در روز) دو برابر پر رفت و آمدترین فرودگاه اروپاست.

تو هواپیما معمولاً چیز به درد بخوری برا خوردن نمی‌دن، خودشون هم رو بلیط می‌نویسن که اگه چیزی می‌خواین بخورین با خودتون بیارین، یا اینکه باید تو هواپیما بخرین.

خلاصه این است احوالات ما در ایام پیش از تعطیلات...و نیز پیش از امتحانات!

پس از باران

2007-11-15T12:52:00.000-05:00

این سریال یکی از اولین سریال‌هایی بود که کلاً که ندیدم. آخرای سریال تو دوره تابستون افتاده‌بود.

شنبه شب‌ها بچه‌ها تو نمازخونه‌ی خوابگاه جمع می‌شدن منتظر که سریال شروع شه...

روی عکس کلیک کنید.